Een getuigenis vanuit het outreachteam

Vrijdagavond op pad met een collega. We hebben als doel een man die in het Centraal station "verblijft". B. zit in een rolstoel, zijn hygiënische toestand is ronduit slecht. Al enkele dagen wordt hij vergezeld door M. die 10 jaar ouder is dan B. en wat lichaamsbouw betreft, duidelijk een lichtgewicht is. Voor vanavond en de volgende dagen is er voor beiden een bed gereserveerd in de nacht opvang.
 
Twee collega's van de outreach, een straathoekwerker en ikzelf hebben al druk heen en weer gebeld. Kwestie van de situatie zo goed mogelijk voor te bereiden en op te volgen.
Het enige dat ons vanavond nog te doen staat is vervoer zoeken. Een taxi die bereid is om deze man, in een duidelijk verwaarloosde toestand, te vervoeren.

De heren verwachten ons. We worden hartelijk begroet door B., wanneer we toekomen ter plaatse. Ik steek mijn hand uit naar M.. Schuchter beantwoord hij dit met een zachte handdruk. Het lijkt of ze helemaal klaar zijn om te gaan. Maar eerst wil B. dat ik de nachtopvang bel. Hij wil zeker zijn dat hij op de beneden verdieping kan slapen. Zo gezegd zo gedaan. De verantwoordelijke van de nachtopvang (B. is geen onbekende voor hen), vertelt dat hij indien mogelijk boven moet slapen. Zoals alle mannen. Als dit echter écht niet lukt, dan vinden ze wel een oplossing. Beneden dus. Ik geef de boodschap door, waarmee ik hem eigenlijk de pap in de mond geef. Hij weigert resoluut nog mee te gaan. Hij wil alleen maar mee als ik daar ter plaatse bevestig dat hij honderd procent zeker beneden mag slapen. Deze bevestiging kunnen we hem niet geven. M. staat er beteuterd bij.
 
We proberen nog om hem te overhalen. Het heeft geen zin. Hij garandeert ons dat ze geen kou zullen lijden. Ze zullen in de fietsenstalling slapen. Dicht bij elkaar.
We kijken hen na. De kleine, tengere man, die de grote man in de rolstoel moeizaam voor zich uit duwt.

Wanneer mijn collega en ik, met een andere man in ons kielzog (we escorteren hem naar de shelter), door het station wandelen, merken we de beide heren terug op.
Toch nog een poging wagen neem ik me voor. Maar het mag niet baten. Ik krijg te horen dat ze volwassen mannen zijn en zelf wel kunnen beslissen wat ze willen. Daar kan ik niet tegenin gaan (M. staat er nog steeds wat treurig bij, maar knikt toch bevestigend). B. vind het toch knap dat we het proberen. Hij wenst me, oprecht en vriendelijk, een fijne kerst." Tot volgende week", roept hij me nog na. Ik lach hem toe, wuif en we lopen door.

Eddy is welkom

Om 22h klinkt de bel in d'n Boomerang. Al onze gasten zijn binnen, dus voor ons kan het niet zijn. Of toch? Daar staat hij, den Eddy. Zijn petje valt direct op, met aan weerszijden een pillamp - 'zo lopen we nie verloren he madam'. Volgende week kan hij terecht in een 'caravanneke', nog een paar nachten te overbruggen maar het is genoeg geweest op straat. Eddy verlangt naar een bed, warm eten en een douche. Dat kunnen wij bieden. 1 nachtje. Morgen moet hij zoals iedereen langs de ge-eigende weg toestemming vragen om hier te kunnen verblijven. Hij neemt nog even een kijkje in de gemeenschappelijke ruimte en verdwijnt dan snel naar 'zijn' bed. Een half uurtje later ligt hij vredig te knorren. Slaapwel Eddy, geniet van een veilige, warme nacht.

Oproep van de outreachers

Elke winter merken wij een grote nood en een nog groter tekort aan goede degelijke schoenen op.
Dit is geen overbodige luxe voor de daklozen. Warme, droge voeten betekent minder snel ziek. Daarom willen wij, het outreachteam, een oproep doen aan iedereen (ook jullie vrienden en famillie). Schoenen die niet meer worden gedragen? Wij zorgen dat ze weer actief op stap kunnen.

Vrouwenschoenen (maat 36 tot...) en herenschoenen (vanaf maat 43, ook de erg grote maten zijn meer dan welkom).
Ook stevige, degelijke handtassen zijn welkom. Vrouwen die dakloos zijn moeten alles meenemen. De vrouwen onder ons weten dat dit niet evident is. 

Het is wel de bedoeling dat de spullen in Antwerpen geraken. Hoe en waar? Bel 0479-794834.

Alvast bedankt!

Getuigenissen van de Winterwerking op site van Weliswaar

Bianca De Wolf schreef een reeks artikelen over de cliënten van de Winterwerking. Elke dag verschijnt er een portret van één van de gasten op de website van Weliswaar. Het is zeker de moeite om de artikels te lezen. Warm aanbevolen!

De gasten maken kerstkaarten, de medewerkers een gedicht

We hebben net Kerst gevierd
Het was een lekker schaap

De kerstboom is versierd.
Hopelijk vallen we nu in slaap.

Na een rumoerige nacht
Hebben we nog even nagedacht

We zitten hier op de bureau met kaarsen en muziek
Het is hier fijn en ludiek
Morgen wordt de koffie gezet maar voor alle belangrijke zaken wachten we op Haiyet.

P.S: We hebben zalig goe gevret :-) 

Bedankt!!

Uit alle windrichtingen en buurten van Antwerpen en daarbuiten, komen warme mensen en sympathisanten ons de voeding en spullen brengen die op ons verlanglijstje staan.
Dit is overweldigend en we hebben er maar één woord voor, maar in vele talen: bedankt!

Steun het kerstfeest in Shelter 68

De medewerkers van de Shelter 68 gaan hun bezoekers met kerst verblijden met een ware feestmaaltijd. Ze vragen daarbij alle hulp die ze kunnen krijgen en zijn vooral op zoek naar gulle schenkers. Klik hier voor de oproepbrief en een lijst met ingrediënten die ze nodig hebben.

Als je hen wilt steunen, neem dan contact op om te overleggen wat ze nog nodig hebben.

Winst

A. zag ik voor het eerst op 1 december, toen hij met gebogen lichaam tegen de deurstijl van 68 leunde, om niet helemaal naar binnen te vallen.
Hij zag er uit of hij aan de straatstenen vergroeid had gezeten en net was losgerukt.
Hij stonk, droeg vuile kleren en een kap over het hoofd. Ogen zonder uitdrukking. Hij kon zich amper verstaanbaar maken.
A. werd op een stoel gezet. Toen liet hij alles lopen.
Na onze eerste verbazing, tilden B. en ik hem op en zetten hem onder de douche. Dan vers ondergoed en als een vogeltje in lakens gewikkeld en in bed gelegd.
Als we weg gaan, fluistert hij 'dank u'.

Twee weken later zie ik A. terug. Zijn baard is weg, hij draagt een petje, blauwe jeans en een warme trui. Hij heeft de weg naar de 68 met de tram afgelegd, een hulpverlener bracht hem mee zodat hij vanaf nu zelf de weg kan vinden.
Even later zit hij aan de spreektafel van de dokters van de wereld, en wijst op een papier.
Ik ben A. zegt hij, dat is mijn naam op de lijst. Bent u een dokter?

Dit is winst.

What a night...

Iemand op straat zetten is het laatste wat je wil doen in een noodopvang. Toch gebeurt het soms. Om de harmonie van de groep te behouden en de veiligheid van iedereen te garanderen.

Donderdagavond begon bewogen in den Boomerang. Van mijn hart een steen moeten maken, om daarna weer instant te smelten bij het enthousiasme en de harde labeur van al ons gasten, vrijwilligers, en het team. We maken er een mooie kerst van, en dat begint met de gepaste versieringen. De versieringen zorgden voor heel wat hilariteit, naast kerstballen en slingers waren er ook huisjes en treintjes voor in de boom, uiteraard met de gepaste galgenhumor 'seg, ulle mama is ook de plezantste zeker, hier se een huizeke... morgen naar 't ocmw met zo'n ding en zeggen da'k een huis heb'. Met een ander zijn miserie lachen is vaak niet gepast, met je eigen miserie lachen kan heel verfrissend werken. En dat was het die avond in den Boomerang. Verfrissend, gezellig, huiselijk, hoopvol. Wat mij betreft: geslaagd!

De feestdagen kondigen zich aan in Shelter Boomerang

De Kinky Madam

Met de feestdagen in het vooruitzicht besloten we donderdagavond de woonkamer van Shelter Boomerang “Kerstelijk” aan te kleden. De eerste toon werd gezet toen onze "Kinky Madam" - zoals wij haar noemen - werd aangekleed met een sterren-bh en een slinger-onderbroek. Een ander groepje nam vervolgens de kleine kerstboom voor zijn rekening en vulde deze met allerlei kerstversiering. Weer anderen hingen slingers, maakten strikjes of knutselden feestelijke spreuken aan de muur. Toen er nadien nog meer sterren en lintjes werden gevonden, werd ook onze trap versierd. Spijl per spijl een lintje en een ster! We merkten dat er zich echte versiertalenten onder onze gasten bevonden. 

De sfeer zat er goed in. Enkele mannen wilden perse met de Kinky Madam op de foto:  “Ik wil die vrouw versieren”. Waarop een van de hulpverleners zei: “Doe je dat thuis ook?”, gevolgd door gebulder en tranen van het lachen (en nog vaak herhaald de hele avond). Dit naast nog vele andere mopjes in verband met ballen natuurlijk…

Peis en vree en blijven lachen

Luc Willems in actie

ondanks de vele goedgeluimde berichten op deze blog over de leuke momenten in de winteropvang, is het natuurlijk niet altijd peis en vree in de opvanghuizen.
De emoties van de dag, de psychische beleving van het ontankerde daklozenleven, de invloed van drank, drugs en ontbering... vormen haast iedere dag voor plotse tsunami's van woede en verbaal geweld die hun weg door de shelter zoeken.

Het kan verkeren in de winter...

Dat we dronken mensen in het bed moeten hijsen zijn we stilaan gewoon, maar de vele verbale gevechten of erger, het moeten buiten zetten onder dwang, kan de pret enorm bederven. Gisteren sneuvelde onze voordeur door een drieste aanval van buitenaf.

Maar deze foto is ook het uitgelezen moment om Luc voor te stellen, onze facilitaire doetal zonder wie shelter 68 nooit van start had kunnen gaan. 'Onze' Luc, de eerste weken 24 op 7 bereikbaar was, met altijd een creatieve oplossing bij de hand voor pannes en gevolgen van delicten. Er zijn veel woorden nodig om zijn talenten te beschrijven, en nog meer voor zijn mateloze energie en altijd opgewekt humeur. Of laat ons dan zijn slagzin van drie woorden gebruiken: 'blijven lachen, mannen'.

Bij deze Luc,
hartelijk bedankt vanwege het hele 68 en outreach team.

Schaakmat!

Een dagelijks tafereel in Shelter Boomerang: Mirko zet zich met een tas soep en een boterhammetje aan tafel, schaakbord voor zich en wacht geduldig op een tegenspeler. Geconcentreerd wagen een aantal mannen zich aan het spel. "Dodelijke zet" klinkt het na een tijdje en Mirko zet ze schaakmat. Hij is de koning van het schaken, onoverwinnelijk. De bewondering geeft hem zichtbaar voldoening. Ik hoop dat hij die boost s'ochtends mee neemt, als hij weer de straat op wandelt voor een lange, koude, eenzame dag.

Wistjedatjes...

Wist je dat…

• op zaterdag en zondag de inloopcentra en andere voorzieningen niet open zijn en onze gasten dat heeeeeeel jammer vinden omdat ze dan vaak niet weten waar naartoe overdag?
• er zaterdagavond tijdens de match Real vs Barça erg veel ge-oeh, ge-aah en ge-hhhhs klonk in den Boomerang?
• onze gasten zonder nadenken bus- en tramverbindingen kunnen opnoemen die 6u lang duren?
• je iemand soms heel blij kan maken met enkel een paar sokken?
• een wasmachine ook een glimlachmachine kan zijn?
• de sociale restaurants op zondag niet open zijn?
• je als vrouw de lichten ‘s morgens in de mannenkamer gaat aandoen, je wel eens een hele verrassende goedemorgen te zien kunt krijgen?
• er in den Boomerang zoveel kamers zijn dat we iemand in een ander bed terugvonden dan het zijne?
• je iemand zonder gezichtsbeharing soms plots niet meer herkent?

Enthousiasme is besmettelijk…

Het outreach-busje

Dat enthousiasme besmettelijk is, lijkt eens te meer bewezen na de wervelende start die shelter 68 heeft genomen. Een drietal weken geleden bezocht ik voor het eerst de locatie aan de slachthuislaan. Er was veel potentiëel, dat zag je zo, maar het leek nog in niets op wat het op korte tijd zou worden. De energie die er vanaf het begin in de lucht hing- in een mum van tijd werd er een opvangcentrum uit de grond gestampt – is blijven hangen en lijkt iedereen te hebben aangestoken. Dat voel je heel duidelijk als je ’s avonds de bedrijvigheid gadeslaat en de mensen aan het werk ziet. 

Als outreach-team verbonden aan de Shelter 68 gingen wij mee van start op 1december. En het moet gezegd: wij lieten er ook geen gras over groeien. Na een eerste teamvergadering ging het team onmiddellijk de straat op. Cindy, onze enige outreacher met ervaring, nam de ploeg op sleeptouw. Met veel durf, onbevangen en leergierig zijn de outreachers ondertussen heel aanwezig op straat en in de shelter. De wil om het verschil te maken, hoe klein ook, voel je heel sterk. 

Met ons busje hebben we sinds de eerste dag al veel mensen meegenomen naar de shelter, waar ze met veel zorg opgevangen worden. Dit geeft voldoening en zorgt voor de nodige energie en overtuiging om er samen een mooie en geslaagde winterwerking van te maken.

Voor het outreachteam,

Patrick Hennau      

Over Rode Piet en de teloorgang van een ideaalbeeld

De Sint had de weg naar de achtenzestig niet gevonden. Zwarte Piet was wel op de afspraak. 

Tenminste, een soort van Piet... 

Het zit zo: Piet had schmink gekocht, en wat donkerbruin of zwart had moeten zijn bleek knalrood. Die Piet toch...  met een rood geschminkt gezicht en een rode baret op zijn hoofd keek hij beteuterd voor zich uit. 

Wij hadden een reuze lol... maar in onze schater beseften we niet welk kwaad was geschied. 

Iedere keer als we naar Piet keken maakte een lichte dissociatie zich van ons meester. Zò rood... Ons  ideaalbeeld van een gitzwarte Piet smolt als sneeuw voor de zon. Een klein gemeen beestje zat onze spannend-zoete jeugdherinneringen zomaar aan te vreten, dus keken we liever de andere kant op... 

Toen onze gasten binnen kwamen bleek het beeld helemaal niet meer te kloppen. Verbaasd en niet begrijpend keken ze rode Piet aan. Wie was die rooie? Niemand leek de acoliet van Sinterklaas te herkennen, niemand dacht aan aan stoute kinderen en nog minder aan de roe. De enige bijbetekenis die bij hen leek op te komen was dat die 'te gekke Leen' weer iets had bekokstoofd om de boel wat op te vrolijken. 

Welwillend glimlachten ze haar toe en rode Leen glimlachte terug. Toen ging hun aandacht weer naar de rij wachtenden voor hen en de lichte stress die 'het moeten inchecken voor een noodbed' toch met zich mee brengt: je bent er nooit zeker, tot je er in ligt. 

Even later, als iedereen in de zaal gegeten heeft en Piet triomfantelijk zijn ronde doet met zakjes lekkers, krijgt het beeld opnieuw vorm en vertrouwen.  

'Aha, Sinterklaas!' klinkt het, en 'dank u, dank u, rode Piet.'

Rukwinden

Vandaag (donderdag 8 december) hebben Poolse, Marokkaanse als Zuid-Afrikaanse gasten matrassen uit de kelder gehaald. Dat moest voor de brandveiligheid. Vol enthousiasme deden de mannen deze fysieke, noeste arbeid. Spontaan én met plezier.
Na dit potje actie en een potje soep kwamen we toe aan de huiselijke sfeer voor de buis. De actiefilm "Confessions of a pit fighter" viel in de smaak bij 'ons gasten'. Het was wel even balen dat de weergoden zich van hun slechtste kant lieten zien: Zij besloten onze rokerstent de baan op te sturen. Maar daar waren onze onbevreesde, heldhaftige mannen! Het waren zij die tijdens hun film de tent gingen redden.
Na het einde van de film stond iedereen spontaan op, wandelde naar de wasbak en kuisten hun boeltje op. Wonderbaarlijk!
Gemoedelijk kroop iedereen in zijn bed. Wat een harmonieuze avond!

Bregt, Guillaume en Katrien

hoe Guillaume - 2m05 groot - op de grond moet slapen
omdat het bed te klein is

Rope Skipping in Shelter 68

1,2,3,4 hup naar achter, hup naar voor, 

1,2,3,4 even rust en dan weer door. 

Op een spectaculaire wijze vliegen onze gasten door de ruimte. 
We hebben een nieuwe sport ontdekt: touwtje springen!

Touwtje springen in Shelter 68

Onze medewerker Guillaume geeft het goede voorbeeld

Hartverwarmend

Om 8u s'ochtends staat Roger in de inkomhal van Shelter Boomerang: "Bedankt, bedankt, bedankt" zegt hij. Hij heeft zoooooooo goed geslapen en wow, helemaal alleen op een kamer! Ik leg hem uit dat dat niet de bedoeling was maar dat hij zijn kamergenoten ongewild heeft weggejaagd door zijn gigantisch snurk-orkest. Lichten aan, verhuis naar andere kamers, gestommel en gemompel, Roger had er niks van gemerkt, zo zalig had ie geslapen. En nee, hij hoeft niet tot 10h te blijven, zelfs een ontbijtje moest niet direct. Zoals hij had geslapen, kon hij de wereld aan (zijn woorden). Zalig om zoiets te horen, helemaal in de lijn van onze doelstellingen. "Tot straks!" roept hij vrolijk en stapt vol energie de straat weer op.

Zwarte Piet in Shelter 68

Vandaag kwam zwarte piet op bezoek in shelter 68. De gasten en medewerkers konden dit zeer waarderen. Zwarte piet was niet zwart maar rood! De Sintenfirma had een fout kleurenpigment gefixt op deze Piet. Er werd heel wat speculoos en koekjes uitgedeeld, maarmee Piet heel wat mensen gelukkig maakte. Door al het snoepgoed werden de tanden 's avonds extra goed gepoetst... Tot volgend jaar lieve Piet, we zullen nog enkele dagen verder kunnen genieten van alle lekkernijen !!!!

Shelter Boomerang geopend

Na een spannende vertraging, was het maandag zover: de deuren van 'den boomerang' gingen wijd open en dit om de volgende 4 maanden 30 tot 40 acute daklozen een warme nacht te bezorgen. BBBB -dat zijn de prioriteiten (bed, bad, brood, babbel). Maar winteropvang omvat zoveel meer. Een beetje geborgenheid, gezelligheid, heel even de realiteit van de straat vergeten. Voor ons een les in nederigheid, het aanlopen tegen grenzen, zowel individueel als maatschappelijk, werken in het teken van empathie, hulpvaardigheid en enthousiasme. We hebben er veel zin in! 

Maandag hadden we bijna evenveel hulpverleners als cliënten, zo graag wou iedereen beginnen. Dinsdag lagen de aantallen al wat hoger: 19 mensen die we onderdak boden. De sfeer in onze shelter is gemoedelijk, de soep is heerlijk, en naast de warme bedden waar sommigen direct na aankomst induiken, is er een ontspanningsruimte waar vandaag verbroederd werd bij een voetbalmatch op TV.

Om 00.30h rijd ik naar huis in de gietende regen. Tony Bennett zingt 'Smile' op de radio. Ik luister naar de tekst en voel me dankbaar dat ik deel mag uitmaken van de komende vier maanden winterwerking.

"Smile though your heart is aching
Smile even though it's breaking
When there are clouds in the sky, you'll get by.
If you smile through your fear and sorrow.
Smile and maybe tomorrow...
You'll see the sun come shining through for you"

Shelter Boomerang

Gym-activiteit

Het is maandagochtend, 8 uur in de 68, het leven in de shelter trekt zich langzaam op gang. Vijfenveertig mannen en één vrouw hebben overnacht in de slaapzalen. De sfeer is gemoedelijk, zelfs bijna huiselijk aan het ontbijt. Mensen schuiven aan bij de warme thee, brood en beleg.
Plots doorbreekt luide muziek de stilte. 'The Final Countdouwn' van Europe (bijna akelig toepasselijk), schalt door de boxen. Het is Leen maar, de kwiekste onder de begeleiders, als zij van dienst is organiseert ze iedere ochtend een gym-activiteit. Haar aanstekelijke energie krijgt navolging, verschillende mannen doen mee.  Het lijkt hier even een vakantiekamp. Dan is het tijd om naar de straat te vertrekken.

De kop is er af!

En weg zijn we...

'Wij', zijn 23 hulpverleners, waarvan het overgrote deel nieuw in de organisatie, en sommigen zelfs helemaal nieuw in de hulpverlening. 

Ons doel: de winter draaglijk maken voor hen die omwille van allerlei redenen geen dak boven het hoofd hebben. 

Voor mensen die nooit op straat hebben moeten leren overleven, is het vaak moeilijk voor te stellen hoe dat komt, dakloos worden, en dan neigen we al eens naar de makkelijke verklaringen. 

Maar dak- en thuisloosheid is haast altijd het gevolg van diep(er) liggende oorzaken die op elkaar gaan inwerken, waardoor ze een destructieve kracht ontwikkelen die het persoonlijke leven helemaal ontwricht, met o.a. dakloosheid tot gevolg. Veel van die oorzaken kunnen buiten de eigen verantwoordelijkheid liggen: bijvoorbeeld de eigen gezinssituatie waar je als kind niet voor kiest, het gebrek aan kansen door armoede, psychische problemen en ziekte, gapende innerlijke kwetsuren, oorlog ook... 

Voor dakloosheid kies je niet. Er is geen kind dat zegt dat hij later graag dakloze wil worden. En dé dakloze, die bestaat ook niet. In de noodshelter kom je de hele wereld tegen. Daklozen zijn mensen uit alle lagen, streken en windrichtingen van de samenleving. Ze hebben allemaal een verhaal. En eenmaal je dat verhaal gehoord hebt, zie je de dakloze niet meer. 

In de winterwerking nemen we dit jaar twee nachtopvangcentra (100-120 bedden) en één outreach werking voor onze rekening. Boomerang, 68 en Outreach zijn gloednieuwe teams van hulpverleners, die maar voor de duur van de winterwerking bestaan (4 maanden). De mensen die ervoor kiezen om hier te komen werken worden gedreven door de goesting om anderen te helpen, voor de opstart staan ze te popelen om eraan te beginnen. Nu zijn ze vertrokken...

Vier maanden lang worden ze ondergedompeld in een smeltkroes van intermenselijke connectie, ontmoeting, hulp, humor en dankbaarheid. Soms ook ontgoocheling en woede. Het is een emotionele rollercoaster, zo'n winterproject. Het kost bakken vol energie om het op te starten, en bakken vol energie om het tot maart vol te houden. 

Maar daar werden onze hulpverleners op gerecruteerd: op innerlijke kracht, op engagement en integriteit, op standvastigheid en de bereidheid zichzelf ten dienste te stellen van anderen. Dàt is de ware brandstof van hulpverlening. Het geloof in de medemens. Dat is ook de brandstof die anderen  aansteekt om opnieuw in zichzelf te geloven, om aan de hand aan de ploeg te slaan en niet meer om te zien. 

Aan Haiyet, Leen, Steven, Stefanie, Guillaume, Brecht, Wim, Katrien, Marijke, Reintje, Patrick, Oksana, Sjauke, Peter, Enya, Cindy, Griet, Kim, Raf, Hans, Jenny en Evita.

Veel succes en een goeie winterwerking! 

Shelter 68 op het ATV-nieuws

Dag 1

Dag 1 in Shelter 68 is achter de rug.
Ik zat aan mijn bureau om administratie in orde te brengen. Plots hoorde ik een kraantje lopen. Niet druppelgewijs, het was eerder gutsend zoals een rivier. Was het een halve liter? Was het Cara? Was het Carrelsquel of Shultenbrau? Blijkbaar had de man in zijn broek geplast. Het was dolle pret. Hopelijk maken we dit morgen weer mee. Peter keek ernaar en was enthousiast. Er waren spetters overal, maar de man was geen spetter...

Odilon kwam de gang binnen gelopen. Hij melde zich scheef aan. We dachten: "een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen". Hayet zei: "ga maar eerst eens plassen, lieve man". De man kijkt naar links daarna rechts. Betast en knuffelt de muren op weg naar de WC. Hij zag de wegwijzer niet staan. De man bleef enkele minuten weg. In plaats van 5 liter te leveren aan het WC had hij zich bijgetankt. Nee niet door de WC-pot leeg te drinken. De man hete niet BOB maar Odilon en WODKA was zijn vriend.

Ambulance gebeld voor een persoon met een maagbloeding

groetjes
Wij