De Sint had de weg naar de achtenzestig niet gevonden. Zwarte Piet was wel op de afspraak.
Tenminste, een soort van Piet...
Het zit zo: Piet had schmink gekocht, en wat donkerbruin of zwart had moeten zijn bleek knalrood. Die Piet toch... met een rood geschminkt gezicht en een rode baret op zijn hoofd keek hij beteuterd voor zich uit.
Wij hadden een reuze lol... maar in onze schater beseften we niet welk kwaad was geschied.
Iedere keer als we naar Piet keken maakte een lichte dissociatie zich van ons meester. Zò rood... Ons ideaalbeeld van een gitzwarte Piet smolt als sneeuw voor de zon. Een klein gemeen beestje zat onze spannend-zoete jeugdherinneringen zomaar aan te vreten, dus keken we liever de andere kant op...
Toen onze gasten binnen kwamen bleek het beeld helemaal niet meer te kloppen. Verbaasd en niet begrijpend keken ze rode Piet aan. Wie was die rooie? Niemand leek de acoliet van Sinterklaas te herkennen, niemand dacht aan aan stoute kinderen en nog minder aan de roe. De enige bijbetekenis die bij hen leek op te komen was dat die 'te gekke Leen' weer iets had bekokstoofd om de boel wat op te vrolijken.
Welwillend glimlachten ze haar toe en rode Leen glimlachte terug. Toen ging hun aandacht weer naar de rij wachtenden voor hen en de lichte stress die 'het moeten inchecken voor een noodbed' toch met zich mee brengt: je bent er nooit zeker, tot je er in ligt.
Even later, als iedereen in de zaal gegeten heeft en Piet triomfantelijk zijn ronde doet met zakjes lekkers, krijgt het beeld opnieuw vorm en vertrouwen.
'Aha, Sinterklaas!' klinkt het, en 'dank u, dank u, rode Piet.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten