De winter is verganghen

De winter is verganghen
Ic sie den mei  virtuyt
Ic sie die bloemkens hanghen,
Des is mijn hert verblijt?

In de voortuin van Shelter 68 werd een notelaar geplant  door de volgende bewoners .
Het gebouw heeft een toekomstperspectief.
Op de Slachthuislaan bloeien de paasbloemen
De zon schijnt.
De notelaar zal bloeien
De notelaar zal vruchten dragen
De notelaar heeft een toekomstperspectief.
Een nieuwe lente, een nieuw geluid.
En toch is mijn hart niet verblijt.
Ze moeten vertrekken
Geen bed meer
Want de zon schijnt
Dat is hun toekomstperspectief.
Misschien op de Groenplaats of op 't Astridplein
Zwaai ik hen goeiedag, deel ik met hen een sigaret of een Cara pils
Maar Ik weet zeker:
"We'll meet again don't know where don't know when, but I know we'll meet again some Sunny day"

Marijke, Dispatch shelter 68

Loslaten

We zijn aan’t eind gekomen van de Winterwerking 2011-2012.

De evaluaties zijn achter de rug: “wat er goed gegaan is, en wat volgende winter beter kan”.

Het is tijd om los te laten, te “onthechten” van datgene waarmee we vertrouwd zijn geraakt, van hèn waarmee we 4 maand lang wèl & wee hebben gedeeld. Ik zal de herinnering aan deze onvergetelijke en verrijkende ervaring altijd blijven koesteren.

Ook de wintergasten tellen af, nog 5 nachten slapen ”in een comfortabel bed”, en daarnà…?

Sommigen blijven optimistisch: “ik vind wel ergens een plekje, en ’t is lente!”zegt onze stoere ‘Nijinsky’ (‘Le Sacré du Printemps’, hij weet er alles van! ; )

Maar anderen, ons ‘fragiele vogeltjes’ hebben weinig baat bij het mooie lenteweer, zij hebben het hele jaar door (medische) verzorging nodig. Naar hun gevoel valt na 31 maart “de laatste strohalm” weg, en al wat hen rest is de komende 8 maanden in kommer & kwel zien te overleven... tot de Wintershelters opnieuw de deuren openen.

We maken ons zorgen over enkelen onder hen die de moed dreigen op te geven, ze zijn te ziek of te zwak om nog te vechten: ‘welke hoop rest er hen nog in hun troosteloze bestaan’?, want zonder geldige verblijfspapieren val je overal tussen de mazen, heb je als mens nergens recht op, …is het nèt alsof je niet bestaat!

Dispatch SHELTER68, -Reintje-

Shelter 68, een opvangcentrum voor illegalen, ligt aan de Slachthuislaan – what’s in a name? – ver weg van de stad, in een troosteloze buurt, een buurt die wellicht nooit écht zal opleven. Gezelligheid is daar nooit de bedoeling geweest: industrie, een bandencentrale, autoverkoop… 

Shelter 68 is ondergebracht in een gebouw dat ooit door een architect zonder inspiratie, of door een architect met duidelijke instructies van de administratie -  droge functionaliteit -, is ontworpen. Een hoekig, langwerpig gebouw in bleekgele steen, met een verdieping over misschien één derde van de totale oppervlakte van het volledige gelijkvloers, ramen gevat in aluminium. Het meest opvallend zijn de felblauwe containers die naast het gebouw staan opgesteld en daarmee in verbinding staan. De containers behuizen de sanitaire inrichtingen. Naar wat ik hoor is dat - gezien de clientèle - geen overbodige luxe. Toch zijn de sanitaire voorzieningen behoorlijk uitgerust. 

De tijdelijke verblijvers kijken niet naar de architectuur, ze willen het alleen maar warm hebben, eten, zich wassen, kleren wassen en slapen.  

Bij de ingang loop ik recht op het kantoortje van de leiding uit. Daarin staan twee bureautafels en twee bedden. ’s Nachts is er natuurlijk een permanentie en in ploegen overnachten leden van de begeleiding in de instelling. 

In het bureau liggen ook stapels badhanddoeken en washandjes. Shampoo en tandpasta wordt door de gasten zelf uit tubes in potjes gespoten, anders wordt er mee gemorst en het budget is niet van die aard om er uitbundig mee om te springen. 

Misschien is het de ijzige koude op die sombere, grijze zondag die op het gemoed werkt, maar ik heb niet de minste zin om te anticiperen op welke opgewektheid van de tijdelijke bewoners dan ook. Zij hebben - een korte wijle - alle redenen om verheugd te zijn. Ze hebben de nacht in een warm bed doorgebracht, ze hebben zich kunnen wassen en een ontbijt genuttigd. Ze hebben hun kleren in één van de wasmachines kunnen stoppen. Maar om tien uur ’s morgens moeten ze weer naar buiten, de koude in. Waarschijnlijk vindt elk van hen dat niet eens een bezwaar: de stad intrekken en wie weet welk prachtig, kortstondig avontuur tegemoet en, misschien,  welke ontvangst bij het eventuele bedelen. ’s Avonds kunnen ze, als ze dat willen, terugkeren naar die warme plek. En dat dagen na elkaar… tot 31 maart 2012, of tot er zich een andere bestemming aandient, of tot ze een retourticket krijgen naar het land van herkomst. 

’s Avonds wordt er soep met brood aangeboden, zoveel ze willen. ’s Morgens is er koffie, thee, brood met gerantsoeneerd beleg, en confituur. Er is toezicht op het eten want in het begin van het project werden de gasten vrij gelaten. Ze morsten er op los dat het een schande werd. Dat verraadt ook weer een deel hun ingesteldheid. Nu wordt alles geteld. Zelfs het fruit, bijvoorbeeld appelsienen, wordt in partjes verdeeld. Hebben ze nog honger, dan eten ze brood met confituur. 

Het project Shelter 68 is opgestart door de Stad Antwerpen op 1 december 2011 als – tijdelijke - opvang van illegalen. Allicht wilde het stadsbestuur een oplossing vinden voor de zich aanmeldende koude. Er was van alle kanten genoeg kritiek gekomen over het niet verlenen van hulp, vooral van de zachte en groene sector. De stad moest anticiperen en heeft dat op een bewonderenswaardige wijze gedaan. 

Het is niet omdat het geheel gehuisvest is in de bovenaan beschreven inplanting, dat de idee die er achter schuilt niet welgemeend zou zijn en zich verschuilt achter prikkeldraad. Het gaat hem om de geboden hulp. Maar zoals me wordt gezegd: gestrengheid is geboden, altijd, het is aanhoudend opletten dat er geen loopje met de begeleiding wordt genomen. Die moet ervan uitgaan dat degenen die hier aanbelanden tot de laagste trap van de beschaving behoren, als ze die laagste trap al halen. Misschien mag het niet zo worden gezegd, maar de waarheid én de werkelijkheid mogen hun beloop hebben.

Er lopen individuen rond die meewillen, natuurlijk. En dan is het een opluchting om in die personen tijd te kunnen steken. En misschien krijg je respons. 

Wat wél belangrijk is, is dat ze de eerste stap zetten naar eventuele integratie, dat wil zeggen: de bereidheid tonen de taal van het ontvangend land te leren. Daar staat de begeleiding op. Hoe zou je je kunnen inpassen in een nieuw land als je de taal niet spreekt of tenminste begrijpt? Hoe kan je deel gaan uitmaken van een nieuw land als je niet bereid bent de gewoonten en geplogenheden van dat land op te nemen? Daarvoor is de geboden tijd in Shelter 68 natuurlijk te kort. Ze komen ’s avonds binnen, wassen, eten en slapen en de leiding is er om een – zelden – dreigend brandje te onderdrukken.

Maar er zijn andere plaatsen waar intensiever aan de integratie kan worden gewerkt. En de weg daarnaartoe kan worden uitgelegd.

Vaak worden de illegalen van de straat gehaald door de politie en naar Shelter 68 gebracht. Dat is in feite de meest gangbare wijze om de weg naar ons te vinden. De politie kan hen brengen tot 3 uur ’s morgens. 

Er zijn 80 slaapplaatsen en die liggen elke nacht vol. Oorspronkelijk waren er 50 voorzien maar door gebrek aan slaapplaatsen werden er bedden bijgezet in de eetzaal. Nood breekt nu eenmaal wet.

Op de eerste verdieping is ‘Outreach’ gevestigd, een afdeling zich bezig houdt met het onderzoek naar de staat en herkomst van de bezoekers. Dat is een moeizame, langdurige en soms een hopeloze zoektocht. Je moet een kat een kat noemen, je bent nooit zeker of diegene die voor je zit de waarheid spreekt, als je hem al verstaat. 

Outreach houdt zich ook intens bezig met het zoeken naar vreemdelingen in straten en vooral in stations, tot in de diepe krochten op niveau –1 en –2 waar een doorsnee mens nooit een voet zet. Outreach wijst hun de weg naar de Shelter, maar ze kunnen niet dwingen. 

In beginsel wordt van de illegalen verwacht dat ze zelf hun weg zoeken in onze maatschappij en een manier om zich in te passen. De Shelter tracht in de mate van het mogelijke hulp te bieden maar de marge is beperkt. 

Er is samenwerking met Atlas in de Carnotstraat, een organisatie voor vreemdelingen die werkt aan taalleer, integratie en werk. Mensen die zich hebben aangeboden bij Atlas worden uitgenodigd om, indien ze dat willen, naar de Shelter, en een nuttige tijdsbesteding te hebben. Maar ja, dat is dan vooral in de logistiek en heel tijdelijk. Het is ook zeker niet de bedoeling dat ze zouden gaan denken dat het een vaste job is en zich daarin nestellen. Iets anders kan hen niet worden aangeboden. Het is trouwens al positief als ze daarin willen meegaan. Hoe je het ook draait of keert, zegt een medewerker, als wij ze hier niet éven aan het werk kunnen krijgen, wat zouden ze dan in de privé-sector of elders gaan zoeken?

Shelter 68 biedt ook de kans aan strafrechtelijk veroordeelden, die een werkstraf zijn opgelegd, deze straf in de instelling te volbrengen. Voorts komen er ook ex- verslaafden aan bod. Zij houden de boel proper en naar verluid doen ze dat met verve. Daarom wordt ook positief gereageerd op die tijdelijke helpers. Het komt hier op neer: geef een mens een zinvolle tijdsbestijding, een werk waarmee hij zich nuttig voelt en het wordt een heel ander mens.

Het is duidelijk: de werking van Shelter 68 is, zoals andere sociale instanties, dringend nodig. En de betrachting is veelwaardig. De illegalen worden van straat gehaald en, we moeten er geen doekjes om winden, het is een doorgedreven manier om een oog in het zeil te houden en op een menselijke wijze een groep mensen, die anders stuurloos in en onder de stad zou rondwaren, te controleren. Een maatschappij mag én moet zich indekken en beschermen. 

Er is één minpunt aan het project maar wel een belangrijk item: het project is beperkt in duur. Op 31 maart 2012 zal het ophouden te bestaan. Maar de toestroom van vreemdelingen en de daarmee gepaard gaande problematiek zal niet ophouden, wel in tegendeel, het zal steeds in opgaande lijn gaan. Er zal geen einde komen aan de illegale immigratie. En de problemen zullen daarmee eveneens toenemen. Het is niet omdat mag worden verondersteld dat op 1 april de koude wel zijn ergste uitwassen zal hebben gehad en de lente en de warmte enig soelaas zal brengen, dat daarmee de mensen weer aan de straten moeten worden toevertrouwd. Dat ze weer duistere sluipwegen en donkere holen gaan opzoeken. 

Dit zou pas betekenen dat het gedurende maanden verrichte werk en het opgezette netwerk voor niets is geweest, dat het in het beste geval zou gaan sluimeren, om de draad opnieuw op te nemen op 1 december 2012.

We moeten goed beseffen dat aan de instroming geen einde komt, zeker niet in Europees verband, en al zeker niet in de huidige wereldconstellatie. 

Mensen uit Afrika, uit Afghanistan, Syrië, Egypte, Libië… hebben geen boodschap aan de melding dat Europa in een diepe, financiële crisis is gesukkeld en zelf kampt met enorme problemen. De illegalen zijn dergelijke toestanden en erger gewend. Voor hen is Europa én België nog altijd een plaats waar er wat te krijgen valt. In alle geval is het beter dan het thuisland. Dus zullen ze de overstap blijven zetten. Ze verliezen er niets bij, zelfs niet eens een geschonden illusie. Al moeten ze in stations slapen op niveau’s –1 en –2, ze horen tenminste geen kogels meer.

Het woord is aan de politici, zij hebben de gegevens geschapen, ze moeten ook de verdere gevolgen en onder ogen zien en de verantwoordelijkheid dragen. 

De stad Antwerpen moet zich richten op de toekomst. Misschien zou er een nieuwe, blijvende locatie moeten worden gezocht, ergens meer stadinwaarts, een plaats ook waar meer onderkomens kunnen worden ondergebracht. We mogen de ogen niet sluiten voor een dringende nood die gestaag zal stijgen. 

Indien de aangevatte reactie van de Stad Antwerpen en de gevolgde werkwijze niet worden bestendigd is de enige weg die nog rest: het creëren van oncontroleerbare en ongecontroleerde ghetto’s, met alle gevolgen van dien. Iedereen heeft een vermoeden van wat een dergelijke situatie inhoudt: het is de kortste en snelste weg naar wetteloosheid, wederrechtelijk gedrag. Is iedereen bereid daarmee te leven, elke dag een ernstig gevoel van onbehagen en onveiligheid te ondergaan? 

Laatste maand

We zijn aan onze laatste maand begonnen. 150 mensen zijn intussen de revue gepasseerd, sommigen voor een nachtje, anderen bleven weken tot maanden plakken. Bij elke naam zie ik een gezicht, een verhaal, een shelter-anecdote -soms ontroerend, soms grappig, soms vervelend, maar nergens een blanco pagina. Ongemerkt kruipen ze onder onze huid, al die kwetsbare zieltjes, en dringt de vraag zich op : wat in april? Terug naar het station of het St. jansplein? Terug aan de drugs om de straat te vergeten? Het voelde goed om 'ons mannen' onder onze vleugels te hebben, te weten wie is gaan solliciteren en wie op zoek ging naar een woonst, te delen in de vreugde bij een geslaagde zoektocht en een knuffel of een gesprek als het even niet meezat. Wie gaat dat volgende maand doen? Wat gebeurt er met ons mannen als de shelters sluiten?

Laatste avond

Geschreven door iemand tijdens zijn laatste avond in shelter Boomerang

Afscheid nemen van een tijdelijke haven
Verdwijnen van vrienden die jouw lasten konden dragen
Een overgang ten goede met een licht, wrang gevoel
Lang terugdenkend aan helpers op die ene witte stoel
Af en toe dat fijne gesprek, die innige omhelzing
Nimmer vergetende de microscopische samenleving
Met een lichte pijn in 't hart blijf ik even stilstaan
Op weg naar verlichting, een nieuw bestaan

Regels, sancties en menselijkheid

Shelter 68 moet leefbaar blijven, dus er zijn huisregels, wie die overtreedt krijgt een sanctie. Zo simpel is het! Ik duid ze aan op de lijst in het in blauw. Roken in de shelter 1 nacht sanctie. Een blikje bier drinken: 1 nacht sanctie. Een bus scheerschuim stelen 1 nacht sanctie,…. Vaak futiliteiten, soms ook erger. Ik noteer ze. De shelter moet leefbaar blijven.  Maar het doet zeer, iedere blauwe naam van de man die honger, dorst en kou heeft. Ik haat dat blauw.

Maar soms helpt poëzie, het doet ons nadenken:

Het is vreselijk

De tik van het hardgekookte ei op de marmeren toog

Het is vreselijk dat geluid

Als het woelt in de herinnering van de man die honger lijdt

Vreselijk is ook de kop van de man

De kop van de man die honger lijdt

Als hij om zes uur in de ochtend

Zich spiegelt in de winkelruit

Een stofkleurige kop

Maar hij kijkt niet naar zijn kop

In de winkelruit van de keurslager

Hij heeft lak aan zijn kop die man

Hij denkt er niet aan

Hij mijmert

Hij verbeeldt zich een andere kop

Bijvoorbeeld een kalfskop

In een zure saus

Of een kop van eender wat dat eetbaar is

En hij beweegt zachtjes zijn kaken

Zachtjes

En zachtjes knarsen zijn tanden

Want de wereld zit hem op zijn kop

En hij kan niets tegen die wereld

En hij telt op zijn vingers een twee drie

Een twee drie

Drie dagen dat hij niet heeft gegeten

En zelfs al zegt hij al drie dagen

Dat kan niet blijven duren

Het blijft maar duren

Drie dagen

Drie nachten

Zonder eten

En achter die ruiten

Die pasteien die flessen die conserven

Dode vissen beschermd door blik

Blik beschermd door glas

Glas beschermd door een flik

Een flik beschermd door angst

Zoveel barricaden voor zes arme sardienen…

En wat verder het café

Koffie met room en warme croissants

De man wankelt

En binnen in zijn kop

Een mist van woorden

Een mist van woorden

Sardienen die vullen

Hardgekookt eitje koffie met room

Koffie met scheutje rum

Koffie met room

Koffie met room

Koffie met moord met scheutje bloed!...

Een man van aanzien in zijn wijk

Werd midden op de dag gemold

De moordenaar de vagebond heeft hem

Voor twee frank gerold

Hetzij een koffie met scheut

Zeventig centimes

Twee boterhammen

En vijfentwintig centimes fooi voor de ober

Het is vreselijk

De tik van het hardgekookt ei op de marmeren toog

Het is vreselijk dat geluid

Als het woelt in de herinnering van de man die honger lijdt.

Gedicht: Jacques Prevert

Bijdrage: Marijke, dispatch

Getuigenis 2

Ik zou hier graag mijn verhaal vertellen. Ik ben Fred en ik ben dakloos. De reden dat ik in deze situatie ben terecht gekomen is deze:

In 2004 heb ik in Nederland een vrouw leren kennen. Ze had een dochtertje van 1,5jaar. Zij was een pracht van een vrouw en de dochter was een schat van een kind. We hadden toekomstplannen dat ik bij haar in Zegge zou gaan wonen. We hadden zelfs trouwplannen. In 2008 gebeurde er iets tragisch. De dochter was geboren met een hartafwijking en dat is haar in november 2008 fataal geworden. Onze kleine prinses is nog geen 6 jaar geworden. Dit was voor ons beide een hele zware klap. Toen ons gezegd werd dat die afwijking erfelijk was moest Brenda zich ook laten onderzoeken en zij had ook een hartafwijking en moest dringend geopereerd worden. De 1ste operatie was goed verlopen. Maar ze moest nog een 2de keer onder het mes. En die 2de keer is haar helaas fataal geworden. 

Mijn wereld stortte in. De grond werd onder mijn voeten weggetrokken. Onze toekomstplannen ineens weg. Mijn verdriet was en is nog steeds groot. Ik zag het allemaal niet meer zitten: ik gaf mijn woonst op, mijn werk, noem maar op. Geen mens wist waar ik zat. Ik heb 2 jaar rondgedoold (op straat, bij vrienden). Ik heb in die tijd 3 vriendinnen leren kennen die elke vrije moment die ze hadden op me ingepraat hebben. Dat ik niet mocht opgeven en hulp moest zoeken... 

Uiteindelijk ben ik bij De Steenhouwer terechtgekomen. Na wat aarzelen ben ik mijn verhaal gaan doen. Ik ben in tranen ingestort. De medewerkster van De Steenhouwer was zo aangedaan dat deze gelijk ging rondbellen voor een slaapplaats. Ik ben toen terechtgekomen hier in de Boomerang. Ik werd met open armen ontvangen. Ook hier vloeiden er tranen als ik mijn verhaal vertelde. Ik kreeg een warm bed, warme koffie en eten (ook al eet ik bijna niet). Maar dat houden ze in de gaten. Als ik een slecht moment heb staan ze klaar voor een babbel. 

Momenteel ben ik zelfs vrijwilliger in De Steenhouwer. Met veel plezier, want ik help graag mensen. Met dit verhaal op deze blog wil ik niet de bevoegde ministers bedanken, ik wil al de mensen van zowel De Steenhouwer, de Boomerang of wat voor persoon of organisatie ook die dit werk doen en mogelijk maken bedanken. 

Het zijn zij die een dikke warme knuffel verdienen van mij en als het kon ook een standbeeld. Als al die mensen die hulp bieden er niet waren dan had die bevoegde minister ook geen job meer.

Tot slot wil ik dit nog zeggen. Telkens ik nu slecht nieuws krijg zeggen ze hier: “Er is nog een beetje hoop. Geef niet op.” Ik redeneer als het Duitse voetbal. Als “Die Mannschaft” er slecht voor staat geven ze pas op als het laatste fluitsignaal is gevallen.

Ik als Duitser geef nu pas op als bij mij het laatste fluitsignaal is gevallen. En als het me slecht gaat dan trek ik naar Centraal Station. Perron 5 waar toen de trein Roosendaal kwam. Daar haal ik de mooie herinneringen boven die mijn vrouw, dochter en ik hadden...

Fred

Getuigenis

Graag zou ik mijn ervaring van dakloosheid willen vertellen aan mensen die er nog helemaal geen ervaring mee hebben gehad. 

Mijn naam is Luc H. Eind 2011, begin 2012 werd ik door omstandigheden dakloos. Met veel rondzwerven en kuieren kwam ik stilaan te weten waar eten werd bedeeld en waar je 1 tot 2 maal per week gratis kan gaan eten. Ik leerde daar ook andere mensen kennen in dezelfde situatie. Toen het begin februari toch winter werd, was het buitenslapen ineens minder fijn. Op donderdag 02-02-2012 was ik op de voedselbedeling waar een jongen die ik daar had leren kennen zei: “ik betaal je 1 pintje bier aan het station, dan kunnen we ons nog wat opwarmen.” Het was lekker koud buiten. 

Plots kwamen er 2 meisjes en een jongen naar ons toegestapt. Zij kenden mijn vriend. Hij vertelde dat het met hem aan de betere hand was. Maar met mij niet en dat ik nog buiten sliep. Dat ene meisje zei: “dat kan niet” en zij begon onmiddellijk rond te telefoneren naar de hulpinstanties. (Het waren drie outreachers). “Kom zei het meisje”, genaamd Sjauke, “we moeten ons haasten, ze hebben een bed voor u in de Biekorf”. Wij naar daar. We arriveerden omstreeks 22.04u belde aan, maar de deur mocht niet meer open na 22.00u. “Kom” zei Sjauke "achter de hoek naar de Trapstraat”. Wij daarheen. Weer telefoneren. Bleek dat we alleen nog terecht konden in de de boomerang in de Lange leemstraat, maar wel voor 23.00u. Op dat moment gebeurde het: mijn emoties kwamen naar boven. Een sterke man was gekraakt en een meisje dat mijn dochter kon zijn, redde mij zelfzeker van een koude nacht. Het is natuurlijk haar werk, maar je moet het toch maar doen, je zo inzetten voor mensen zoals ik in die situatie. (Veel respect voor zulke leuke mensen). 

Om 23.00u aangekomen in de Lange Leemstraat. De deur ging open en ik werd met open armen ontvangen. Dat was voor mij emotioneel iets te veel. Maar ik was zo blij dat ik dacht dat een verjaardag, Kerstmis en Nieuwjaar op 1 dag vielen. Mijn redster heeft me toen verlaten. Ik had wel mijn gsm-nummer gegeven. Zodat ze op de hoogte kon blijven. Verder werd ik in handen gelaten van de mensen van de Boomerang. Het waren stuk voor stuk mensen met het hart op de juiste plaats. Eerst nog een beetje formaliteiten en dan werd mijn bedje toegewezen. 

Het was een grote kamer met verschillende nationaliteiten. Iedereen was even vriendelijk en omstreeks 23.30u lag ik in bed. 23.35u heb ik niet meer meegemaakt. Ik sliep als een roos. Na al die tijd terug in een warm bed (zalig). 's Ochtends om 7u30u werden we gewekt. Ik ben dan onmiddellijk naar het CAW gegaan voor een papier voor de volgende dagen. Dat papier telt dan weer tot dinsdag 07-02-2012 dan moet ik terug voor een gesprek en verdere verlenging. Dat zal ook wel in orde komen. Zo is het nu zondagavond en heb ik veel mensen leren kennen in dezelfde situatie. Maar door de hulp van deze mensen heb ik nu al veel licht aan het einde van de tunnel. Deze mensen hebben voor mij het licht aangedaan. En ik wil uit het diepste van mijn hart iedereen van die teams bedanken.

Aan alle mensen die dit lezen als het ooit bij u zo ver komt: aarzel dan niet en laat je helpen.

Luc

Het Aanspreekpunt

Omwille van de grote diversiteit van onze doelgroep is er in
shelter68 een nieuwe functieomschrijving gevormd namelijk:
"het aanspreekpunt" Voor meer informatie ga -> naar het mobiele aanspreekpunt :-)

Verslag van een donderdagnacht (Outreach)

Astrid, 19u00
Kamiano doet zijn toer met soep
ingang Metro: een 10tal mensen houden zich hier warm, diegene die een bed in de shelter hebben wachten hier op de bus.
kieviet: een groep van ongeveer 5 man

shelter 20u00

de shelter zit al goed vol, er worden matrassen op de grond gelegd voor diegene die zich hier aan de deur hebben aangemeld.

voedselbedeling 't Klooster, 20u30

Een groot aantal mensen komen hier buiten met brood ed

Centraal Station kant Kieviet, 21u45
2 mensen, beiden dakloos maar 1 van hen kan bij een vriend terecht, de andere man melden we telefonisch aan bij de Biekorf. Hier komen we net iets te laat aan, 22u07 en kunnen we dus niet meer binnen.
Via crisisopvang, trapstraat, kan de man terecht in de Boomerang waar ik hem ook naartoe begeleid. Hier moet de man voor 23u aanwezig zijn. Voor morgen heeft hij misschien zelf een oplossing, zoniet: doorverwezen naar de vrijdagsmarkt (CAW metropool). Ik bel hem morgen ook even op.

De collega's hebben ondertussen de stationsbuurt/parking verder geobserveerd. Relatief weinig mensen te bespeuren.

Enkele bekende gezichten, ze kennen de weg naar de hulpverlening maar gaan er niet (meer) op in.

Astrid -1, +-00u30

We treffen hier een slapende man aan, ingepakt in een slaapzakje. We wekken hem en doen hem het aanbod, hij gaat er onmiddellijk zonder twijfelen op in. Begeleid naar de shelter.

Boten tegenover de shelter, slachthuislaan, +- 01u30
Het is wat laat om nu nog onderzoek te doen op de boten en mensen wakker te maken maar we merken wel dat er uit verschillende schoorsteentjes rook komt. We willen hier overdag eens langskomen voor verdere observatie en hopen er 1 van de vaste woonbootbewoners te spreken.

Astrid

vrouw vertelt dat ze dakloos is en vraagt om hulp (marokkaans). We toetsen de situatie wat af en bellen naar de shelter, Voor haar man zoekt ze ook een plek om te slapen. Op dit moment haakt ze toch zelf af, ze verwacht nog iemand die haar kan helpen.  (enkel geld nodig?)

Parking Kieviet -1 tem -7 (ism security)
We treffen geen slapers aan wel sporen (spuiten , bloed, zilverpapier, uitwerpselen, karton), dit voornamelijk in bepaalde traphallen. De security die de beelden volgt terwijl wij de ronde doen, meldt dat er 3 mensen door ons opgeschrikt worden en verdwijnen.

Bovengronds

op een rooster die warme lucht blaast treffen ook een man aan, deze vertoefd hier al langere tijd maar gaat niet in op het hulpverleningsaanbod.

Parking Centraal Station -1 tem -6
traphal -6: man in diepe slaap
-3: we praten met een jonge man, info nood nachtopvang en hulpverlening gegeven.

Astrid -1, +-04u00
een oude bekende heeft zich hier te slapen gelegd.

Astrid -1, ingang metro
2 mannen liggen hier te slapen, 1 van hen, ook een bekende spraken we eerder heel even. Hij gaf aan dat hij niet wilde praten op dit moment.

We verwachten enkele mensen wanneer het station opengaat maar er is niemand die zich laat zien.

Om 5u00 ronden we af.

Het is over het algemeen, en in vergelijking met andere avonden, een erg rustige nacht, de extra opvangplaatsen zijn al voelbaar. Mensen hebben zich waarschijnlijk ook al veel eerder en veel verder of beter weggestoken om zich warm te houden.
De volgende nacht willen we langs Berchem station/post gaan omdat we opgevangen hebben dat hier ook daklozen zouden zitten. Ook enkele privé-parkings willen we nader onderzoeken.


Cindy, Filip en Sjauke

Plots mag niemand op straat slapen

Een wijze Oegandese baas uit een vorig leven zei me ooit "there's only two ways to run a project: you either participate or you're involved. I want you to be involved". De betekenis ontging me, waarop hij het zo mooi vergeleek met een ontbijtje: "the chicken participates -she gives an egg. The pig is involved, she gives her own self". Nooit vergeten en sindsdien altijd het 'varkentje uitgehangen', volledig betrokken en er keihard voor gaan.

Momenteel knettert het in mijn hoofd. De wisselwerking tussen ontzettend veel voldoening en mentale vermoeidheid. Rekening houden met het OCMW, het CAW, de dispatch, hulpverleners, gasten, hoteleigenaar, en nu ook nog een andere doelgroep (20 extra bedden voor mensen met een precair verblijfsstatuut zijn ondergebracht in shelter Boomerang). 

Het sneeuwt en plots mag niemand op straat slapen. Elk jaar een terugkerend probleem waar om voor mij onbekende redenen geen preventieve denkoefening voor wordt gehouden. Alles gebeurt in een stroomversnelling, met minimale veranderingen en maximale verwachtingen. Onmogelijk om voor iedereen goed te doen, ik word er een beetje moedeloos van, maar de shelter blijft draaien in relatieve rust en dat is uiteindelijk wat telt.

Een bed is een bed

Een bed is een bed!
Zeker als 't vriest.
Dat dacht ik ook toen ik vernam dat er 20 extra bedden waren in de boomerang.
Eindelijk moeten we niemand weigeren!
Dus; ik vink 20 namen van mijn lijst, trouwe klanten. Goeie gasten, nooit problemen mee. Dus die kunnen we gerust toevertrouwen aan 't hotel.
Een bed is een bed!
Maar nee!
Home is where the hart is!
Ze wilden niet.
Wij blijven hier!
Dit is onze thuis!
Shelter 68 is hun thuis!
Het ging niet om een bed.
Een bed is geen bed!
Het ging om een thuis.
Eeen tijdelijke thuis.
Tot 31 Maart, dat wisten ze.


Marijke (dispatch)

Een mooi verhaal

Wekelijks wordt het herhaald: de shelter is er voor noodopvang, een bed-bad-brood en als er tijd is graag ook een babbel. Constructieve toekomstplannen zijn bijzaak en mensen met een inkomen (hoe miniem ook) moeten zo snel mogelijk elders opvang vinden. Begrijpelijk met zoveel mensen op straat maar ook keihard. De nachtrust, een stevige maaltijd en een warme douche maakt voor velen dat ze er na een paar weken al heel wat beter uitzien. De sterke inhoudelijke gesprekken en de steun van mede-gasten en begeleiders geeft ze moed en energie om stappen te ondernemen. De tijdsdruk van maximum 45 noodnachten doet hen die stappen snel nemen en zo zien we dagelijks prachtige veranderingen gebeuren. Eindelijk een job! Contract voor appartement getekend en zelf de huurwaarborg kunnen betalen! Zo evident voor velen, zo miraculeus voor anderen.

Eentje zal me altijd bij blijven. Noem iets van miserie en hij heeft het meegemaakt. Kansarm op alle vlakken, heel veel ruiten ingeslagen. Uiteindelijk in Shelter Boomerang belandt, stilaan op positieven gekomen en heel intensief met zijn begeleidster aan de slag gegaan. Resultaat na een dikke maand: een job-aanbieding, contract voor een studio getekend en alsof dat nog niet genoeg was, ook nog eens liefde op zijn pad (toch leuk hoor, een gemengde shelter!). Zoveel deuren die plots opengaan, na zoveel jaren van stilstaan en het voelt overweldigend. 2 weken geleden liep ie in het park te zoeken naar de hoogste boom... zoveel veranderingen op til en hij kon ze niet plaatsen. Gelukkig had hij reeds geborgenheid gevonden in de shelter en waren zijn angsten bespreekbaar. Hij had het gevoel er niet alleen voor te staan. Hij is die boom voorbij gewandeld. Gisteren is hij beginnen werken, superblij. Vandaag stond hij voor de deur, met zijn liefje en een doos bestek. Hun eerste gezamelijke aankoop. Vanaf nu elke dag een stapje hogerop. En als hij toch nog eens valt: bij ons staat de koffie nog 2 maanden klaar.

Onze dank aan Buro Aktief

Onze Shelter heeft ruim 65 overnachtingsplaatsen. Binnenkort nog meer. Iedere avond krijgen onze gasten een avondmaal en de mogelijkheid tot douchen en kleren wassen. Tweemaal per week is er mogelijkheid tot doktersvisite (Dokters van de wereld) of een bezoek aan de vrijwillige kapper (Inloophuis De Steenhouwer).
Het is belangrijk dat onze overnachters zich goed in hun vel voelen, want dan is het ook makkelijker om na te denken en te praten over een valabel toekomstperspectief, weg van de straat: op korte termijn onderdak vinden, reële kansen op verblijfspapieren en werk of de terugkeer naar het land van herkomst. 

Iedere dag wordt ons opvangcentrum grondig gekuisd, afwisselend een professionele firma of door  Buro Aktief van Free Clinic. En het moet gezegd, we zijn héél erg tevreden over het geleverde werk van Buro Aktief.

Iedere woensdag en vrijdag komt een ploeg van 8 tot 12 schoonmakers onder leiding van Ivo, Fred, Dave, Pia, David of Rein het hele gebouw van onder tot boven aanpakken. Er wordt geveegd, geschrobd, gezeemd en gepoetst dat het een lieve lust is. We zijn gecharmeerd door de toffe werksfeer en de hoge kwaliteit van het werk. Een shelter voor daklozen kuisen is geen evidente opdracht, toch brengt deze knappe werkploeg het iedere keer tot een goed einde. Dit is professioneel niveau!

Daarom willen we het ook graag op onze blog laten weten: Buro Aktief van Free Clinic is een aanrader.
Deze klant is fan!

Buro Aktief is een activeringsproject van Free Clinic, begeleidingscentrum voor druggebruikers. Buro aktief werkt met een soort daglonersysteem, zoals in de haven met dokwerkers gebeurt. Shelter 68 is een heel tevreden klant.

Koolstofmonoxide

Woensdag 25 januari was een speciale dag. Om maar ineens met de deur in huis te vallen: "Ik heb het leven van 4 poolse mannen gered!" 

Toen ik aan het werk was in onze shelter 68 kwam een jongen binnengelopen. Hij was in alle staten. "Bel de ambulance", riep hij! Er lag blijkbaar een man met een epileptieaanval in het schip op het kanaal recht tegenover onze shelter. Ik sprintte er naartoe, kroop van de ene boot op de andere en probeerde niet in het water te vallen. Ik wist niet waar ik terecht ging komen maar het was echt beangstigend. 

Het schip was een ijzeren bunker. Het stonk er naar vernis en gas. Na het afdalen van een ijzeren trap kwam ik in een klein kotje van 2 vierkantemeter. Er lag een gast op de grond. Hij was aan het bibberen, aan het zweten, had het koud en klaagde van hoofdpijn. 

Dit was duidelijk geen epileptieaanval. Er klopte iets niet in die ruimte. Er stond een gasfles met een kachel op en de ruimte stond vol met kaarsen. Effe gecheckt of de gasfles gesloten was. Het was er best gezellig maar ik had al een zeer ongezonde lucht opgemerkt. Zonder mijn medeweten beldde de pool de politie. Ik had alles onder controle 'dacht ik'. Een combi was onderweg. Buiten aan de boot wachte ik de politie op. Toe ze er waren,  gingen we samen terug de boot in. 

Samen met de politieagent overliep ik de situatie. Zijn de mannen zat? Zijn ze ziek? Hebben ze iets gepakt? De politieman sprak het woord uit: 'koolstofmonoxide'. Na de uitspraak van dit woord kwamen we in actie. Die polen moeten hierbuiten! zei ik. Met de zwakste pool op mijn schouders proberen we het schip te verlaten. Ja dat was gymnastiek met straalbezopen mannen die ook nog versuft waren van de CO. De mannen werden in de ambulance geladen. Een pool zei tegen mij: ‘merci misses capoeira for saving my life.’ 

Ik dacht bij mezelf: "oei was de situatie zo ernstig?"Ondertussen waren de mannen van de pers ook van de partij. De agenten konden daar niet mee lachen en stuurden hem wandelen. De brandweer kwam met een ploeg van 10 man, om de situatie te screenen. Het schip werd met een gigantische spot beschenen. Even later kwam een brandweerman uit het schip gekropen. Het meetmachien zei 600ppm. Bij 300 ppm ben je al in een gevaarlijk, dodelijke situatie. Het was officieel. De mannen werden afgevoerd naar het ziekenhuis. Samen met de politieagent moest ik ook gechekt worden op co. 

Ik had even een tussenstop gemaakt in de shelter. Mijn collega's verschoten. Ze hadden helemaal niet verwacht dat ik in zo'n reddingsoperatie verzeilt was geweest. Mijn co-gehalte in mijn bloed was verhoogd. Dat van de politieagent ook. Maar de andere polen heb ik gered van de dood en van een chronische ziekte aan bijvoorbeeld hun hart, want hun ppm was boven de 20 wat bij sommige mensen al tot bewusteloosheid kan leiden. 

Ik heb 2 uur aan een zuurstofmasker gelegen en om 11u werd er gezegd dat ik naar huis kon gaan. Normaal gezien moest ik terug de nacht op maar ik had nog altijd een lichte hoofdpijn dus mocht ik van Hayet naar huis. Dan het beste en liefste van heel de avond. Hayet de teamcoördinator is me van het ziekenhuis naar huis gaan brengen. Het is een schat van een madam. De arts in het ziekenhuis zei het zo : proficiat je leeft nog en je hebt het leven van 4 Poolse mannen gered. Als ik een half uur later was geweest waren ze er niet meer geweest...

Karaoke

Vrijdagavond in de slachthuislaan 68. Mijn collega en ik vallen van het ene gesprek in het andere. Ook collega's van de shelter zitten hier en daar met iemand een babbeltje te doen. Er hangt een levendige maar aangename sfeer. We zoeken samen oplossingen voor kleine en grotere problemen.
Leen heeft vandaag karaoke op het programma staan. Vlaams liedjes. Moedig neemt ze de microfoon ter hand en onze Issa staat haar bij. Het vlot niet erg. Maar dan komt Y. de dames ondersteunen. Wanneer er overgeschakeld wordt naar wat stevigere rock muziek komt de ambiance op gang.

Mijn collega en ik trekken er nog even op uit. Problemen gesignaleerd. We nemen even poolshoogte. We merken op en besluiten maandag wat vroeger terug te komen.

Wanneer we terug komen is het bijna bedtijd. We wensen iedereen goeie nacht. S. staat in zijn gezellige streepjespyama. Twee weken geleden was er met S. amper een gesprek te voeren. Nu wenst hij me vrolijk goeie nacht.

Het is laat. Het lichaam wordt moe. Maar het hoofd bruist van de energie!


"Pas wanneer botsingen en conflicten er ook mogen zijn, kan je als groep verder komen. Voorbij de grenzen van het oude".


Het outreach-team

Dreamteam

Stress. Weinig slaap. De nacht doorbrengen met mensen waar je niet voor kiest. Gebrek aan privacy. Geldzorgen. Jezelf niet volledig kunnen zijn. Voor iedereen wel eens herkenbaar, voor onze mannen dagelijkse realiteit in al zijn facetten. Het gaat er dan soms ook heftig aan toe want de lontjes zijn kort. Onze empathie is groot, onze blik open, maar toch blijft het een uitdaging om dagelijks te motiveren, stimuleren, luisteren en begrip op te brengen voor het ene conflict na het andere. Meestal kleine conflictjes die uitvergroot worden en waar het dan onze taak is ze weer in perspectief te krijgen. Soms grote problemen waar we enkel een luisterend oor aan kunnen bieden of voorzichtig advies geven. Een natte toilet-bril, een verdwenen gsm, een verkeerd programma op tv, maar ook de angst om weer op straat te moeten slapen, hoe een job vinden zonder adres, het samenleven in een multiculturele groep. En elke dag staat mijn team er, met grenzeloos geduld, creatieve inzet en een ongelofelijke dosis enthousiasme. Ik wil ze daar graag een keertje voor bedanken dus bij deze: Boomerangskes, jullie doen dat fantastisch! Bedankt voor de fijne samenwerking, jullie zijn mijn 'Dream Team'!

Toekomstperspectieven?

De Winterwerking is precies halverwege vandaag. In de shelter heb ik het gevoel alsof ik elke greep op de tijd kwijt ben. Kerst en Nieuwjaar kwamen en gingen. Blij dat die dagen van overdaad en pakjesgekte achter de rug zijn. Nu is de menigte weer op koopjesjacht, en tegen de lente belanden al die overbodige, afgedankte spullen, in 't beste geval, in een kring- of weggeefwinkel. Voor daklozen vaak de enige manier om aan een warme winterjas of een degelijk paar schoenen te geraken, om de winterkou enigszins te kunnen trotseren.

Als kind hoopte ik altijd op een winter met veel sneeuw. Zo'n witte wereld is magisch, maar tegelijkertijd is het een harde periode voor zij die buiten moeten overleven.
Sinds ik in Shelter68 werk, besef ik pas hoevéél dat er zijn: jonge mensen, ouderen, erg zieke of mindervalide mensen zoals meneer W., door een vreselijk arbeidsongeval. En omdat hij illegaal is en in het zwart werkte, heeft hij nergens recht op. Echt een tragisch verhaal, en spijtig genoeg niet het enige.

Elke dag worden we met diep menselijke ellende geconfronteerd en het enige wat we hen kunnen bieden is onderdak voor deze winter. Zo hebben we getraumatiseerde mensen uit oorlogsgebieden die hun land zijn ontvlucht in de hoop hier een veiliger bestaan te kunnen leiden. Of mensen die naar ons land zijn gesmokkeld, om te werken voor een hongerloon en nadien aan hun lot worden overgelaten, zoals meneer C, totaal ontredderd op straat gegooid door z'n ex-baas. In een vreemd land, waar hij niemand verstaat en waar niemand hèm verstaat, hoe maakt zo iemand z'n behoeftes duidelijk?!  Hoe geïsoleerd moet hij zich hier voelen? Hij droomt er dan ook van om zo spoedig mogelijk terug te kunnen keren naar China. Zijn droom wordt weldra werkelijkheid, z'n vliegreis huiswaarts is geboekt. "Blije hereniging met je familie en véél geluk Meneer C!".

Een week na de opstart van de winter nachtopvang was tweederde van de 60 bedden al bezet, en sinds een week is een onbeslapen bed een uitzondering. Het is iets waar we telkens weer tegenop kijken: "mensen moeten weigeren, omdat er geen plaats meer is", en dan is het nog niet eens aan het vriezen. Gelukkig maar! De nacht op straat moeten doorbrengen is zo al erg genoeg. We lezen elke winter dat er daklozen zijn doodgevroren, een schande dat zoiets elk jaar opnieuw kan gebeuren!

Ik vraag me soms af of al die vrome burgers ooit stilstaan bij het lot van hun minder fortuinlijke medemens. Terwijl zij met hun buikje rond gegeten lekker onder de dons kruipen, trekt even verderop in een tochtig portaal een dakloze wat kartonnen dozen over zich heen en probeert in slaap te geraken met een knorrende maag en verkleumde voeten in natte sokken en kapotte schoenen.

Op weg naar de Shelter 's ochtends, kom ik vaak één van onze oudere gasten tegen, "Ravi Shankar" noem ik hem, hoofd diep gebogen, schuifelt hij verder, terug de anonimiteit van de grootstad in. Aan elke hand een grote plastic zak: "Zijn hele leven zit in die twee zakken", denk ik dan. Vanavond komt hij precies zo weer terug, en morgen, en overmorgen, en de dag nadien, tot 31 maart.. "Wààr gaat hij nadien naartoe kunnen?!" vraag ik me nu al soms af.
Zou hij daar zelf ook bij stilstaan? Of is vooruitblikken in de toekomst te angstaanjagend, is het een luxe voorbehouden aan mensen die perspectieven hebben om naar uit te kijken?

Men beweert dat armoede "relatief" is, dat arm zijn in een welvaartstaat niet kan vergeleken worden met armoede in een derdewereldland, maar is armoede niet àltijd "als een paria moeten zien te overleven aan de rand van de samenleving die je uitsluit?!".
Het valt me steeds weer op dat degenen met de meeste vooroordelen tegenover "de daklozen" vaak de welgestelden zijn die zelden écht zijn geconfronteerd met dit soort miserie. Tegen die mensen zou ik willen zeggen: "raap de moed bijeen om je blik eens te richten op een dakloze, en hem aan te kijken van mens tot mens. Luister eens naar zijn of haar levensverhaal. Zoek morgen een andere dakloze op, en de dag nadien nog een, en als je naar al die verschillende verhalen hebt geluisterd, denk dan nog eens opnieuw na of het allemaal wel écht hun eigen schuld is, en dat zoiets jou nooit zal overkomen".

"Kopen ze toch maar alleen een blikske Cara pils, of wodka, of tabak als ge hen geld geeft", bedenk dan even dat "dàt" vaak het énige pleziertje is dat zij zich kunnen veroorloven. Wie zijn wij dan om hen te verwijten dat ze de realiteit willen ontvluchten, de kou niet meer willen voelen, even niet meer aan morgen denken, de uitzichtloosheid van hun bestaan even vergeten? Velen zijn ontheemd, vervreemd van hun cultuur en niet thuis in de onze. Schrijnend eenzaam, maar stérk, want ondanks het stigma dat op deze mensen rust, zijn zij allesbehalve zwak. Als je zwak bent, overleef je immers niet op straat.

De 60 mensen die deze winter bij ons in de shelter overnachten zijn zij die het geluk hebben de 4 zwaarste maanden van't jaar even tot rust en op kracht te kunnen komen in een warme omgeving. Maar voor elke gelukkige zijn er anderen die letterlijk en figuurlijk heel de winter op straat blijven staan. "De Jan, diene heeft sjans gehad: begin december kwam hij in de shelter terecht, via een straathoekwerker, helemaal onderkomen, ziek, en vuil. Nu moet ge hem eens zien: z'n haar geknipt, gewassen, geschoren, ... precies ne nieve! Met z'n hoofd opgeheven en ne glimlach op z'n gezicht".

Hoe kan het ook anders met zoveel jong enthousiasme in huis en een strenge, maar rechtvaardige begeleidster met een grote mond, maar een nog groter hart!

Reintje,
Dispatch

Stil staan...

Beste lezer,

Eén van onze vaste klanten is opgepakt door de politie en zit inmiddels in een gesloten asielcentrum.
De kans is groot dat hij wordt uitgewezen naar zijn land van herkomst. Terwijl hij dit helemaal niet wil.

Beste R,

Ik heb je je schoenen niet kunnen geven, maar ik wil wel stil staan en hopen dat je een weg vindt in de maalstroom van het leven. “

Van harte,

Guillaume

Lachen is gezond

Heel de ochtend een vrolijk geroezemoes. Enkele gasten hadden gevraagd of ze vanavond een half uurt vroeger naar de Shelter mochten komen. "Om 'ons op te taloren"...
En daar gaan ze dan, 7 van onze mannen, in groep alsof ze elkaar al jaren kennen. Gisteren kregen we telefoon in verband met vrijkaarten voor een optreden van André van Duin in de Stadsschouwburg. Zomaar een cadeautje van de Steenhouwer... prachtig toch? Anderhalf uur lachen en nog dagen nagenieten, we gunnen het ze van harte!

Dispatch in Shelter 68

Januari 2012; de tweede maand van Shelter 68!
De eerste dagen; overspoeld door namen. Soms onuitspreekbaar, soms fout gespeld, fout geschreven.
Namen die op lijsten moesten komen. Namen voor een bed!
Soms duiken er nieuwe namen op maar ik zie ook vaak dezelfde terugkeren. Ik begin ze te kennen. Ik ken voor - en - familienaam, nationaliteit. Ik kan ze uitspreken, ze klinken vertrouwd.
Ik verbeeld me een leven achter die namen, een mens, een geschiedenis.
Van de meeste ken ik de gezichten niet, alleen de naam.
Elke ochtend rond 9.00u stap ik van bus 2" en loop over de Slachthuislaan naar onze shelter. Onderweg passeer ik een aantal van onze gasten. We zeggen elkaar goeiedag. "Zou dat Abdel zijn, of Rachid, of Pjotr?" Ik weet het niet.
Ik weet alleen dat ze waarschijnlijk op de lijst stonden en vannacht een bed hadden om te slapen, gelukkig maar, denk ik.
Ik arriveer in de shelter en zie mijn collega's druk in de weer met beddegoed, met het oplossen van vragen, het vertrek van de gasten.
In de refter drinkt een groepje Polen zijn laatste koffie, keuvelen wat Marokkaanse gasten en hoor ik her en der Engelse conversaties.
En dan plots: een gezicht! Een gezicht achter een naam! Een Chinese man! Er staat maar èèn Chinese naam op de lijst, dus dat is het gezicht achter die naam. En ik zie hem zitten; thuisloos, dakloos, taalloos. En ik vraag me af "hoe komt die man hier? Wat hoopt hij hier te vinden? Geraakt hij ooit 'thuis'? Hoe eenzaam!
En het houdt me bezig; de lijst met een kamer - en bednummer èn het leven van die man.
De keet loopt leeg. Ik bekijk de lijst van de nachtploeg. Drie personen aangevinkt als afwezig. Oei, denk ik, de Jozef was er niet, den Abdel en de Queequo ook niet. Zijn ze er niet geraakt? Is er iets gebeurd? Waar hebben ze geslapen? Hopelijk hebben ze straks nog plaats als ze zich opnieuw aanmelden!
Maar het is een nieuwe dag, een nieuwe lijst met vertrouwde en nieuwe namen en opnieuw die lastige mathematische vraag: hoe krijg je 100 mensen in 60 bedden?

Marijke, dispatch Shelter 68

Een hartverwarmend dankjewel aan de gulle sponsors van het Shelter68-Kerstmaal!

Via deze weg danken we jullie van ganser harte voor al het lekkers en gezonds dat de dag voor kerst door jullie werd geschonken aan de Shelter. Mede dankzij jullie steun hebben wij 60 van onze gasten een fantastisch lekker feestmaal kunnen voorschotelen.
Daarom namens ons allemaal: "Dankjewel - Chokran - Dziekuje - Gracias - Thank you!"

Haiyet, Katrien, Guillaume, Bregt, Leen, Wim, Steven, Stefanie, Patrick, Oksana, Sjouke, Peter, Cindy, Enya, Marijke, Reintje, en al onze Wintergasten

Gedicht vanuit Shelter Boomerang

Onze shelter is niet alleen een plek waar gekaart wordt, TV gekeken, gediscussieerd, gepraat, gelachen, gehuild...maar sinds vandaag ook een plek waar poëzie tot stand kan komen.

Een van de mannen kwam me pen en papier vragen en toverde volgende indrukwekkende tekst uit zijn pen:


"De tijd

Een leven verloren in een stad waar men soms doelloos rijdt.

Een gevoel van onbehagen als je het verlorene zoekt in ongrijpbare tijd.

Aaneengeregen dagen van onbesef, van onwetendheid in een dolgedraaide wereld.
Hallucinante momenten die je doen verlangen naar innerlijke rust, weg van zinloos geweld.

Een gebroken jaar, een stuk verloren leven tussen wervelende en overheersende machten.
Rusteloos en soms bevreesd waren de massaal droge, maar bestérde nachten.

Het einde dat als een onzichtbaar fantoom nadert, brengt nieuwe druk met zich mee.
Enig soelaas echter is het lijdzaam afwachten van een onzekere toekomst in deze woelige tijden,
een pion in een mensenzee.

Momenten van rust op zeldzame plaatsen, koesterend in de diepte van je ziel;
Niet het verkrijgen van vernieuwde tijd is belangrijk, maar positief ermee werken is nodig,
net als een oud beroep of stiel.
Pas wanneer men echter begrijpt dat tijd niet echt bestaat, dan leert men ook
dat het leven immer verder gaat."


Bedankt!

Bloembollen

Daar komt hij binnen gestapt, stralend, beetje waggelend, met een volle zak in zijn hand. "Ik was aan het station en daar stonden straathoekwerkers chocomelk en bloembollen te verkopen voor de daklozen. Ik ben ernaar toegestapt en heb gezegd: 'hallo, ik ben zelf dakloos en verblijf in de shelter Boomerang. Die mensen daar doen veel meer voor ons dan ze moeten en ik wil die daar graag voor bedanken. Mag ik een paar bloembollen aub?'" 

En zo geschiedde. Voor elk van ons een potje. En een knuffel. Intussen zijn de bloembollen verandert in prachtige bloemetjes die in verschillende woonkamers kleur brengen -en zoveel meer...

Shelter 68 van Oud naar Nieuw.

Terwijl de meeste burgers een ‘klassieke’, doorsnee oudejaarsavond vierden in gezelschap van warme familie en/of vrienden, probeerden ook wij onze gasten te verwennen. Oudejaar in Shelter 68 is toch anders dan de andere avonden. Veel gasten konden niet weerstaan aan de verleiding zich in het feestgewoel van de Antwerpse binnenstad te begeven. Zij hadden een avond en nacht ‘vrij’ gevraagd van alle beddenregistratie en afspraken. Voor het resterend aantal aanwezigen probeerden we met bescheiden middelen toch wat extra warmte en gezelligheid te bieden.

Haiyet - onze teamverantwoordelijke - verzorgde samen met onze immer kwieke vrijwilliger Peter de culinaire verwennerijen: verse groentesoep, rijst, kippenboutjes en een tomatensausje, giften in de vorm van verschillende broodjes en gebakjes, Poolse worsten en frisdranken. Ondertussen keken we een film (zoals elke avond), speelden wat gezelschapsspelletjes en keuvelden wat onderling. Eigenlijk ging alles zijn gewone gangetje in een relaxte, aangename, ietwat aangepaste sfeer. 

Wat echter opviel is de sluimerende weemoed bij het gros van de wat oudere Polen. Sommigen trachtten zich kranig te houden, maar je merkte toch dat ze het uitgerekend op dit soort feestavonden wat moeilijker krijgen: waterige oogjes, wat ingetogen blik, ... duidelijke symptomen die onze begeleiders het signaal gaven hen nog wat meer aandacht te geven.

Nadat het toetje (tiramisu) was verorberd en het klokslag twaalf uur was, aanschouwden we vanop de rokerskoer het vuurwerk dat zich vanuit alle hoeken van het luchtruim verspreidde. 

Al bij al een aangename avond, op dat ene akkefietje na: een opstootje tussen een Afrikaanse en een Sloveense gast. Het was voornamelijk het gevolg van persoonlijke trots die door verkeerde woorden en communicatiemisverstanden werd geprikkeld. Na veel gediscussieer en dialoog loste onze medewerker Guillaume het voorval op ludieke wijze op, door de twee kemphanen zo ver krijgen samen, arm in arm op de foto te gaan. Helaas begaven de batterijen van het apparaat het juist op dat moment...

Nieuwjaar in Shelter 68 was anders, sereen, rustig, maar daarom niet minder waardevol. Los van het feit dat sommige gasten zich zoveel mogelijk van het ‘speciale’ van een oudejaarsavond wilden distantiëren, ervaar je als begeleider op zo'n avond een ander soort relatie. Inniger, met meer diepgang, zoals je elkaar omarmt bij het traditionele wensen voor een gloednieuw jaar, en waarbij je toch een wat onuitgesproken genoegdoening en dankbaarheid kan voelen. Iets wat mij op mijn beurt niet ongevoelig liet. 

Daarvoor doen we het tenslotte: niet enkel het droogweg aanbieden van een bed, voedsel en basiscomfort, maar net zo goed een menselijke nood aan wat warmte, gezelschap, en – ondanks alle straatellende - het gevoel dat ook zij volwaardig mens zijn. Dat ze ertoe doen. Zo bieden we een alternatief voor het ‘familie gevoel’, dat voor de meeste burgers quasi vanzelfsprekend is.

Ter gelegenheid werd het dus later dan de afgesproken (om elf uur doven we normaal de lichten om onder de lakens te kruipen). Steven, Stefanie en ik keuvelden ter afsluiting nog wat evaluerend na. Moe, maar voldaan van een geslaagd Shelter-Oudejaar. 

Op naar een nieuw jaar en klaar voor de tweede, ongetwijfeld weer boeiende maand binnen onze winterwerking.

Wim