Winst

A. zag ik voor het eerst op 1 december, toen hij met gebogen lichaam tegen de deurstijl van 68 leunde, om niet helemaal naar binnen te vallen.
Hij zag er uit of hij aan de straatstenen vergroeid had gezeten en net was losgerukt.
Hij stonk, droeg vuile kleren en een kap over het hoofd. Ogen zonder uitdrukking. Hij kon zich amper verstaanbaar maken.
A. werd op een stoel gezet. Toen liet hij alles lopen.
Na onze eerste verbazing, tilden B. en ik hem op en zetten hem onder de douche. Dan vers ondergoed en als een vogeltje in lakens gewikkeld en in bed gelegd.
Als we weg gaan, fluistert hij 'dank u'.

Twee weken later zie ik A. terug. Zijn baard is weg, hij draagt een petje, blauwe jeans en een warme trui. Hij heeft de weg naar de 68 met de tram afgelegd, een hulpverlener bracht hem mee zodat hij vanaf nu zelf de weg kan vinden.
Even later zit hij aan de spreektafel van de dokters van de wereld, en wijst op een papier.
Ik ben A. zegt hij, dat is mijn naam op de lijst. Bent u een dokter?

Dit is winst.