Laatste avond

Geschreven door iemand tijdens zijn laatste avond in shelter Boomerang

Afscheid nemen van een tijdelijke haven
Verdwijnen van vrienden die jouw lasten konden dragen
Een overgang ten goede met een licht, wrang gevoel
Lang terugdenkend aan helpers op die ene witte stoel
Af en toe dat fijne gesprek, die innige omhelzing
Nimmer vergetende de microscopische samenleving
Met een lichte pijn in 't hart blijf ik even stilstaan
Op weg naar verlichting, een nieuw bestaan

Regels, sancties en menselijkheid

Shelter 68 moet leefbaar blijven, dus er zijn huisregels, wie die overtreedt krijgt een sanctie. Zo simpel is het! Ik duid ze aan op de lijst in het in blauw. Roken in de shelter 1 nacht sanctie. Een blikje bier drinken: 1 nacht sanctie. Een bus scheerschuim stelen 1 nacht sanctie,…. Vaak futiliteiten, soms ook erger. Ik noteer ze. De shelter moet leefbaar blijven.  Maar het doet zeer, iedere blauwe naam van de man die honger, dorst en kou heeft. Ik haat dat blauw.

Maar soms helpt poëzie, het doet ons nadenken:

Het is vreselijk

De tik van het hardgekookte ei op de marmeren toog

Het is vreselijk dat geluid

Als het woelt in de herinnering van de man die honger lijdt

Vreselijk is ook de kop van de man

De kop van de man die honger lijdt

Als hij om zes uur in de ochtend

Zich spiegelt in de winkelruit

Een stofkleurige kop

Maar hij kijkt niet naar zijn kop

In de winkelruit van de keurslager

Hij heeft lak aan zijn kop die man

Hij denkt er niet aan

Hij mijmert

Hij verbeeldt zich een andere kop

Bijvoorbeeld een kalfskop

In een zure saus

Of een kop van eender wat dat eetbaar is

En hij beweegt zachtjes zijn kaken

Zachtjes

En zachtjes knarsen zijn tanden

Want de wereld zit hem op zijn kop

En hij kan niets tegen die wereld

En hij telt op zijn vingers een twee drie

Een twee drie

Drie dagen dat hij niet heeft gegeten

En zelfs al zegt hij al drie dagen

Dat kan niet blijven duren

Het blijft maar duren

Drie dagen

Drie nachten

Zonder eten

En achter die ruiten

Die pasteien die flessen die conserven

Dode vissen beschermd door blik

Blik beschermd door glas

Glas beschermd door een flik

Een flik beschermd door angst

Zoveel barricaden voor zes arme sardienen…

En wat verder het café

Koffie met room en warme croissants

De man wankelt

En binnen in zijn kop

Een mist van woorden

Een mist van woorden

Sardienen die vullen

Hardgekookt eitje koffie met room

Koffie met scheutje rum

Koffie met room

Koffie met room

Koffie met moord met scheutje bloed!...

Een man van aanzien in zijn wijk

Werd midden op de dag gemold

De moordenaar de vagebond heeft hem

Voor twee frank gerold

Hetzij een koffie met scheut

Zeventig centimes

Twee boterhammen

En vijfentwintig centimes fooi voor de ober

Het is vreselijk

De tik van het hardgekookt ei op de marmeren toog

Het is vreselijk dat geluid

Als het woelt in de herinnering van de man die honger lijdt.

Gedicht: Jacques Prevert

Bijdrage: Marijke, dispatch

Getuigenis 2

Ik zou hier graag mijn verhaal vertellen. Ik ben Fred en ik ben dakloos. De reden dat ik in deze situatie ben terecht gekomen is deze:

In 2004 heb ik in Nederland een vrouw leren kennen. Ze had een dochtertje van 1,5jaar. Zij was een pracht van een vrouw en de dochter was een schat van een kind. We hadden toekomstplannen dat ik bij haar in Zegge zou gaan wonen. We hadden zelfs trouwplannen. In 2008 gebeurde er iets tragisch. De dochter was geboren met een hartafwijking en dat is haar in november 2008 fataal geworden. Onze kleine prinses is nog geen 6 jaar geworden. Dit was voor ons beide een hele zware klap. Toen ons gezegd werd dat die afwijking erfelijk was moest Brenda zich ook laten onderzoeken en zij had ook een hartafwijking en moest dringend geopereerd worden. De 1ste operatie was goed verlopen. Maar ze moest nog een 2de keer onder het mes. En die 2de keer is haar helaas fataal geworden. 

Mijn wereld stortte in. De grond werd onder mijn voeten weggetrokken. Onze toekomstplannen ineens weg. Mijn verdriet was en is nog steeds groot. Ik zag het allemaal niet meer zitten: ik gaf mijn woonst op, mijn werk, noem maar op. Geen mens wist waar ik zat. Ik heb 2 jaar rondgedoold (op straat, bij vrienden). Ik heb in die tijd 3 vriendinnen leren kennen die elke vrije moment die ze hadden op me ingepraat hebben. Dat ik niet mocht opgeven en hulp moest zoeken... 

Uiteindelijk ben ik bij De Steenhouwer terechtgekomen. Na wat aarzelen ben ik mijn verhaal gaan doen. Ik ben in tranen ingestort. De medewerkster van De Steenhouwer was zo aangedaan dat deze gelijk ging rondbellen voor een slaapplaats. Ik ben toen terechtgekomen hier in de Boomerang. Ik werd met open armen ontvangen. Ook hier vloeiden er tranen als ik mijn verhaal vertelde. Ik kreeg een warm bed, warme koffie en eten (ook al eet ik bijna niet). Maar dat houden ze in de gaten. Als ik een slecht moment heb staan ze klaar voor een babbel. 

Momenteel ben ik zelfs vrijwilliger in De Steenhouwer. Met veel plezier, want ik help graag mensen. Met dit verhaal op deze blog wil ik niet de bevoegde ministers bedanken, ik wil al de mensen van zowel De Steenhouwer, de Boomerang of wat voor persoon of organisatie ook die dit werk doen en mogelijk maken bedanken. 

Het zijn zij die een dikke warme knuffel verdienen van mij en als het kon ook een standbeeld. Als al die mensen die hulp bieden er niet waren dan had die bevoegde minister ook geen job meer.

Tot slot wil ik dit nog zeggen. Telkens ik nu slecht nieuws krijg zeggen ze hier: “Er is nog een beetje hoop. Geef niet op.” Ik redeneer als het Duitse voetbal. Als “Die Mannschaft” er slecht voor staat geven ze pas op als het laatste fluitsignaal is gevallen.

Ik als Duitser geef nu pas op als bij mij het laatste fluitsignaal is gevallen. En als het me slecht gaat dan trek ik naar Centraal Station. Perron 5 waar toen de trein Roosendaal kwam. Daar haal ik de mooie herinneringen boven die mijn vrouw, dochter en ik hadden...

Fred

Getuigenis

Graag zou ik mijn ervaring van dakloosheid willen vertellen aan mensen die er nog helemaal geen ervaring mee hebben gehad. 

Mijn naam is Luc H. Eind 2011, begin 2012 werd ik door omstandigheden dakloos. Met veel rondzwerven en kuieren kwam ik stilaan te weten waar eten werd bedeeld en waar je 1 tot 2 maal per week gratis kan gaan eten. Ik leerde daar ook andere mensen kennen in dezelfde situatie. Toen het begin februari toch winter werd, was het buitenslapen ineens minder fijn. Op donderdag 02-02-2012 was ik op de voedselbedeling waar een jongen die ik daar had leren kennen zei: “ik betaal je 1 pintje bier aan het station, dan kunnen we ons nog wat opwarmen.” Het was lekker koud buiten. 

Plots kwamen er 2 meisjes en een jongen naar ons toegestapt. Zij kenden mijn vriend. Hij vertelde dat het met hem aan de betere hand was. Maar met mij niet en dat ik nog buiten sliep. Dat ene meisje zei: “dat kan niet” en zij begon onmiddellijk rond te telefoneren naar de hulpinstanties. (Het waren drie outreachers). “Kom zei het meisje”, genaamd Sjauke, “we moeten ons haasten, ze hebben een bed voor u in de Biekorf”. Wij naar daar. We arriveerden omstreeks 22.04u belde aan, maar de deur mocht niet meer open na 22.00u. “Kom” zei Sjauke "achter de hoek naar de Trapstraat”. Wij daarheen. Weer telefoneren. Bleek dat we alleen nog terecht konden in de de boomerang in de Lange leemstraat, maar wel voor 23.00u. Op dat moment gebeurde het: mijn emoties kwamen naar boven. Een sterke man was gekraakt en een meisje dat mijn dochter kon zijn, redde mij zelfzeker van een koude nacht. Het is natuurlijk haar werk, maar je moet het toch maar doen, je zo inzetten voor mensen zoals ik in die situatie. (Veel respect voor zulke leuke mensen). 

Om 23.00u aangekomen in de Lange Leemstraat. De deur ging open en ik werd met open armen ontvangen. Dat was voor mij emotioneel iets te veel. Maar ik was zo blij dat ik dacht dat een verjaardag, Kerstmis en Nieuwjaar op 1 dag vielen. Mijn redster heeft me toen verlaten. Ik had wel mijn gsm-nummer gegeven. Zodat ze op de hoogte kon blijven. Verder werd ik in handen gelaten van de mensen van de Boomerang. Het waren stuk voor stuk mensen met het hart op de juiste plaats. Eerst nog een beetje formaliteiten en dan werd mijn bedje toegewezen. 

Het was een grote kamer met verschillende nationaliteiten. Iedereen was even vriendelijk en omstreeks 23.30u lag ik in bed. 23.35u heb ik niet meer meegemaakt. Ik sliep als een roos. Na al die tijd terug in een warm bed (zalig). 's Ochtends om 7u30u werden we gewekt. Ik ben dan onmiddellijk naar het CAW gegaan voor een papier voor de volgende dagen. Dat papier telt dan weer tot dinsdag 07-02-2012 dan moet ik terug voor een gesprek en verdere verlenging. Dat zal ook wel in orde komen. Zo is het nu zondagavond en heb ik veel mensen leren kennen in dezelfde situatie. Maar door de hulp van deze mensen heb ik nu al veel licht aan het einde van de tunnel. Deze mensen hebben voor mij het licht aangedaan. En ik wil uit het diepste van mijn hart iedereen van die teams bedanken.

Aan alle mensen die dit lezen als het ooit bij u zo ver komt: aarzel dan niet en laat je helpen.

Luc

Het Aanspreekpunt

Omwille van de grote diversiteit van onze doelgroep is er in
shelter68 een nieuwe functieomschrijving gevormd namelijk:
"het aanspreekpunt" Voor meer informatie ga -> naar het mobiele aanspreekpunt :-)

Verslag van een donderdagnacht (Outreach)

Astrid, 19u00
Kamiano doet zijn toer met soep
ingang Metro: een 10tal mensen houden zich hier warm, diegene die een bed in de shelter hebben wachten hier op de bus.
kieviet: een groep van ongeveer 5 man

shelter 20u00

de shelter zit al goed vol, er worden matrassen op de grond gelegd voor diegene die zich hier aan de deur hebben aangemeld.

voedselbedeling 't Klooster, 20u30

Een groot aantal mensen komen hier buiten met brood ed

Centraal Station kant Kieviet, 21u45
2 mensen, beiden dakloos maar 1 van hen kan bij een vriend terecht, de andere man melden we telefonisch aan bij de Biekorf. Hier komen we net iets te laat aan, 22u07 en kunnen we dus niet meer binnen.
Via crisisopvang, trapstraat, kan de man terecht in de Boomerang waar ik hem ook naartoe begeleid. Hier moet de man voor 23u aanwezig zijn. Voor morgen heeft hij misschien zelf een oplossing, zoniet: doorverwezen naar de vrijdagsmarkt (CAW metropool). Ik bel hem morgen ook even op.

De collega's hebben ondertussen de stationsbuurt/parking verder geobserveerd. Relatief weinig mensen te bespeuren.

Enkele bekende gezichten, ze kennen de weg naar de hulpverlening maar gaan er niet (meer) op in.

Astrid -1, +-00u30

We treffen hier een slapende man aan, ingepakt in een slaapzakje. We wekken hem en doen hem het aanbod, hij gaat er onmiddellijk zonder twijfelen op in. Begeleid naar de shelter.

Boten tegenover de shelter, slachthuislaan, +- 01u30
Het is wat laat om nu nog onderzoek te doen op de boten en mensen wakker te maken maar we merken wel dat er uit verschillende schoorsteentjes rook komt. We willen hier overdag eens langskomen voor verdere observatie en hopen er 1 van de vaste woonbootbewoners te spreken.

Astrid

vrouw vertelt dat ze dakloos is en vraagt om hulp (marokkaans). We toetsen de situatie wat af en bellen naar de shelter, Voor haar man zoekt ze ook een plek om te slapen. Op dit moment haakt ze toch zelf af, ze verwacht nog iemand die haar kan helpen.  (enkel geld nodig?)

Parking Kieviet -1 tem -7 (ism security)
We treffen geen slapers aan wel sporen (spuiten , bloed, zilverpapier, uitwerpselen, karton), dit voornamelijk in bepaalde traphallen. De security die de beelden volgt terwijl wij de ronde doen, meldt dat er 3 mensen door ons opgeschrikt worden en verdwijnen.

Bovengronds

op een rooster die warme lucht blaast treffen ook een man aan, deze vertoefd hier al langere tijd maar gaat niet in op het hulpverleningsaanbod.

Parking Centraal Station -1 tem -6
traphal -6: man in diepe slaap
-3: we praten met een jonge man, info nood nachtopvang en hulpverlening gegeven.

Astrid -1, +-04u00
een oude bekende heeft zich hier te slapen gelegd.

Astrid -1, ingang metro
2 mannen liggen hier te slapen, 1 van hen, ook een bekende spraken we eerder heel even. Hij gaf aan dat hij niet wilde praten op dit moment.

We verwachten enkele mensen wanneer het station opengaat maar er is niemand die zich laat zien.

Om 5u00 ronden we af.

Het is over het algemeen, en in vergelijking met andere avonden, een erg rustige nacht, de extra opvangplaatsen zijn al voelbaar. Mensen hebben zich waarschijnlijk ook al veel eerder en veel verder of beter weggestoken om zich warm te houden.
De volgende nacht willen we langs Berchem station/post gaan omdat we opgevangen hebben dat hier ook daklozen zouden zitten. Ook enkele privé-parkings willen we nader onderzoeken.


Cindy, Filip en Sjauke

Plots mag niemand op straat slapen

Een wijze Oegandese baas uit een vorig leven zei me ooit "there's only two ways to run a project: you either participate or you're involved. I want you to be involved". De betekenis ontging me, waarop hij het zo mooi vergeleek met een ontbijtje: "the chicken participates -she gives an egg. The pig is involved, she gives her own self". Nooit vergeten en sindsdien altijd het 'varkentje uitgehangen', volledig betrokken en er keihard voor gaan.

Momenteel knettert het in mijn hoofd. De wisselwerking tussen ontzettend veel voldoening en mentale vermoeidheid. Rekening houden met het OCMW, het CAW, de dispatch, hulpverleners, gasten, hoteleigenaar, en nu ook nog een andere doelgroep (20 extra bedden voor mensen met een precair verblijfsstatuut zijn ondergebracht in shelter Boomerang). 

Het sneeuwt en plots mag niemand op straat slapen. Elk jaar een terugkerend probleem waar om voor mij onbekende redenen geen preventieve denkoefening voor wordt gehouden. Alles gebeurt in een stroomversnelling, met minimale veranderingen en maximale verwachtingen. Onmogelijk om voor iedereen goed te doen, ik word er een beetje moedeloos van, maar de shelter blijft draaien in relatieve rust en dat is uiteindelijk wat telt.

Een bed is een bed

Een bed is een bed!
Zeker als 't vriest.
Dat dacht ik ook toen ik vernam dat er 20 extra bedden waren in de boomerang.
Eindelijk moeten we niemand weigeren!
Dus; ik vink 20 namen van mijn lijst, trouwe klanten. Goeie gasten, nooit problemen mee. Dus die kunnen we gerust toevertrouwen aan 't hotel.
Een bed is een bed!
Maar nee!
Home is where the hart is!
Ze wilden niet.
Wij blijven hier!
Dit is onze thuis!
Shelter 68 is hun thuis!
Het ging niet om een bed.
Een bed is geen bed!
Het ging om een thuis.
Eeen tijdelijke thuis.
Tot 31 Maart, dat wisten ze.


Marijke (dispatch)

Een mooi verhaal

Wekelijks wordt het herhaald: de shelter is er voor noodopvang, een bed-bad-brood en als er tijd is graag ook een babbel. Constructieve toekomstplannen zijn bijzaak en mensen met een inkomen (hoe miniem ook) moeten zo snel mogelijk elders opvang vinden. Begrijpelijk met zoveel mensen op straat maar ook keihard. De nachtrust, een stevige maaltijd en een warme douche maakt voor velen dat ze er na een paar weken al heel wat beter uitzien. De sterke inhoudelijke gesprekken en de steun van mede-gasten en begeleiders geeft ze moed en energie om stappen te ondernemen. De tijdsdruk van maximum 45 noodnachten doet hen die stappen snel nemen en zo zien we dagelijks prachtige veranderingen gebeuren. Eindelijk een job! Contract voor appartement getekend en zelf de huurwaarborg kunnen betalen! Zo evident voor velen, zo miraculeus voor anderen.

Eentje zal me altijd bij blijven. Noem iets van miserie en hij heeft het meegemaakt. Kansarm op alle vlakken, heel veel ruiten ingeslagen. Uiteindelijk in Shelter Boomerang belandt, stilaan op positieven gekomen en heel intensief met zijn begeleidster aan de slag gegaan. Resultaat na een dikke maand: een job-aanbieding, contract voor een studio getekend en alsof dat nog niet genoeg was, ook nog eens liefde op zijn pad (toch leuk hoor, een gemengde shelter!). Zoveel deuren die plots opengaan, na zoveel jaren van stilstaan en het voelt overweldigend. 2 weken geleden liep ie in het park te zoeken naar de hoogste boom... zoveel veranderingen op til en hij kon ze niet plaatsen. Gelukkig had hij reeds geborgenheid gevonden in de shelter en waren zijn angsten bespreekbaar. Hij had het gevoel er niet alleen voor te staan. Hij is die boom voorbij gewandeld. Gisteren is hij beginnen werken, superblij. Vandaag stond hij voor de deur, met zijn liefje en een doos bestek. Hun eerste gezamelijke aankoop. Vanaf nu elke dag een stapje hogerop. En als hij toch nog eens valt: bij ons staat de koffie nog 2 maanden klaar.