Ik zou hier graag mijn verhaal vertellen. Ik ben Fred en ik ben dakloos. De reden dat ik in deze situatie ben terecht gekomen is deze:
In 2004 heb ik in Nederland een vrouw leren kennen. Ze had een dochtertje van 1,5jaar. Zij was een pracht van een vrouw en de dochter was een schat van een kind. We hadden toekomstplannen dat ik bij haar in Zegge zou gaan wonen. We hadden zelfs trouwplannen. In 2008 gebeurde er iets tragisch. De dochter was geboren met een hartafwijking en dat is haar in november 2008 fataal geworden. Onze kleine prinses is nog geen 6 jaar geworden. Dit was voor ons beide een hele zware klap. Toen ons gezegd werd dat die afwijking erfelijk was moest Brenda zich ook laten onderzoeken en zij had ook een hartafwijking en moest dringend geopereerd worden. De 1ste operatie was goed verlopen. Maar ze moest nog een 2de keer onder het mes. En die 2de keer is haar helaas fataal geworden.
Mijn wereld stortte in. De grond werd onder mijn voeten weggetrokken. Onze toekomstplannen ineens weg. Mijn verdriet was en is nog steeds groot. Ik zag het allemaal niet meer zitten: ik gaf mijn woonst op, mijn werk, noem maar op. Geen mens wist waar ik zat. Ik heb 2 jaar rondgedoold (op straat, bij vrienden). Ik heb in die tijd 3 vriendinnen leren kennen die elke vrije moment die ze hadden op me ingepraat hebben. Dat ik niet mocht opgeven en hulp moest zoeken...
Uiteindelijk ben ik bij De Steenhouwer terechtgekomen. Na wat aarzelen ben ik mijn verhaal gaan doen. Ik ben in tranen ingestort. De medewerkster van De Steenhouwer was zo aangedaan dat deze gelijk ging rondbellen voor een slaapplaats. Ik ben toen terechtgekomen hier in de Boomerang. Ik werd met open armen ontvangen. Ook hier vloeiden er tranen als ik mijn verhaal vertelde. Ik kreeg een warm bed, warme koffie en eten (ook al eet ik bijna niet). Maar dat houden ze in de gaten. Als ik een slecht moment heb staan ze klaar voor een babbel.
Momenteel ben ik zelfs vrijwilliger in De Steenhouwer. Met veel plezier, want ik help graag mensen. Met dit verhaal op deze blog wil ik niet de bevoegde ministers bedanken, ik wil al de mensen van zowel De Steenhouwer, de Boomerang of wat voor persoon of organisatie ook die dit werk doen en mogelijk maken bedanken.
Het zijn zij die een dikke warme knuffel verdienen van mij en als het kon ook een standbeeld. Als al die mensen die hulp bieden er niet waren dan had die bevoegde minister ook geen job meer.
Tot slot wil ik dit nog zeggen. Telkens ik nu slecht nieuws krijg zeggen ze hier: “Er is nog een beetje hoop. Geef niet op.” Ik redeneer als het Duitse voetbal. Als “Die Mannschaft” er slecht voor staat geven ze pas op als het laatste fluitsignaal is gevallen.
Ik als Duitser geef nu pas op als bij mij het laatste fluitsignaal is gevallen. En als het me slecht gaat dan trek ik naar Centraal Station. Perron 5 waar toen de trein Roosendaal kwam. Daar haal ik de mooie herinneringen boven die mijn vrouw, dochter en ik hadden...
Fred
Geen opmerkingen:
Een reactie posten