Getuigenis

Graag zou ik mijn ervaring van dakloosheid willen vertellen aan mensen die er nog helemaal geen ervaring mee hebben gehad. 

Mijn naam is Luc H. Eind 2011, begin 2012 werd ik door omstandigheden dakloos. Met veel rondzwerven en kuieren kwam ik stilaan te weten waar eten werd bedeeld en waar je 1 tot 2 maal per week gratis kan gaan eten. Ik leerde daar ook andere mensen kennen in dezelfde situatie. Toen het begin februari toch winter werd, was het buitenslapen ineens minder fijn. Op donderdag 02-02-2012 was ik op de voedselbedeling waar een jongen die ik daar had leren kennen zei: “ik betaal je 1 pintje bier aan het station, dan kunnen we ons nog wat opwarmen.” Het was lekker koud buiten. 

Plots kwamen er 2 meisjes en een jongen naar ons toegestapt. Zij kenden mijn vriend. Hij vertelde dat het met hem aan de betere hand was. Maar met mij niet en dat ik nog buiten sliep. Dat ene meisje zei: “dat kan niet” en zij begon onmiddellijk rond te telefoneren naar de hulpinstanties. (Het waren drie outreachers). “Kom zei het meisje”, genaamd Sjauke, “we moeten ons haasten, ze hebben een bed voor u in de Biekorf”. Wij naar daar. We arriveerden omstreeks 22.04u belde aan, maar de deur mocht niet meer open na 22.00u. “Kom” zei Sjauke "achter de hoek naar de Trapstraat”. Wij daarheen. Weer telefoneren. Bleek dat we alleen nog terecht konden in de de boomerang in de Lange leemstraat, maar wel voor 23.00u. Op dat moment gebeurde het: mijn emoties kwamen naar boven. Een sterke man was gekraakt en een meisje dat mijn dochter kon zijn, redde mij zelfzeker van een koude nacht. Het is natuurlijk haar werk, maar je moet het toch maar doen, je zo inzetten voor mensen zoals ik in die situatie. (Veel respect voor zulke leuke mensen). 

Om 23.00u aangekomen in de Lange Leemstraat. De deur ging open en ik werd met open armen ontvangen. Dat was voor mij emotioneel iets te veel. Maar ik was zo blij dat ik dacht dat een verjaardag, Kerstmis en Nieuwjaar op 1 dag vielen. Mijn redster heeft me toen verlaten. Ik had wel mijn gsm-nummer gegeven. Zodat ze op de hoogte kon blijven. Verder werd ik in handen gelaten van de mensen van de Boomerang. Het waren stuk voor stuk mensen met het hart op de juiste plaats. Eerst nog een beetje formaliteiten en dan werd mijn bedje toegewezen. 

Het was een grote kamer met verschillende nationaliteiten. Iedereen was even vriendelijk en omstreeks 23.30u lag ik in bed. 23.35u heb ik niet meer meegemaakt. Ik sliep als een roos. Na al die tijd terug in een warm bed (zalig). 's Ochtends om 7u30u werden we gewekt. Ik ben dan onmiddellijk naar het CAW gegaan voor een papier voor de volgende dagen. Dat papier telt dan weer tot dinsdag 07-02-2012 dan moet ik terug voor een gesprek en verdere verlenging. Dat zal ook wel in orde komen. Zo is het nu zondagavond en heb ik veel mensen leren kennen in dezelfde situatie. Maar door de hulp van deze mensen heb ik nu al veel licht aan het einde van de tunnel. Deze mensen hebben voor mij het licht aangedaan. En ik wil uit het diepste van mijn hart iedereen van die teams bedanken.

Aan alle mensen die dit lezen als het ooit bij u zo ver komt: aarzel dan niet en laat je helpen.

Luc