Januari 2012; de tweede maand van Shelter 68!
De eerste dagen; overspoeld door namen. Soms onuitspreekbaar, soms fout gespeld, fout geschreven.
Namen die op lijsten moesten komen. Namen voor een bed!
Soms duiken er nieuwe namen op maar ik zie ook vaak dezelfde terugkeren. Ik begin ze te kennen. Ik ken voor - en - familienaam, nationaliteit. Ik kan ze uitspreken, ze klinken vertrouwd.
Ik verbeeld me een leven achter die namen, een mens, een geschiedenis.
Van de meeste ken ik de gezichten niet, alleen de naam.
Elke ochtend rond 9.00u stap ik van bus 2" en loop over de Slachthuislaan naar onze shelter. Onderweg passeer ik een aantal van onze gasten. We zeggen elkaar goeiedag. "Zou dat Abdel zijn, of Rachid, of Pjotr?" Ik weet het niet.
Ik weet alleen dat ze waarschijnlijk op de lijst stonden en vannacht een bed hadden om te slapen, gelukkig maar, denk ik.
Ik arriveer in de shelter en zie mijn collega's druk in de weer met beddegoed, met het oplossen van vragen, het vertrek van de gasten.
In de refter drinkt een groepje Polen zijn laatste koffie, keuvelen wat Marokkaanse gasten en hoor ik her en der Engelse conversaties.
En dan plots: een gezicht! Een gezicht achter een naam! Een Chinese man! Er staat maar èèn Chinese naam op de lijst, dus dat is het gezicht achter die naam. En ik zie hem zitten; thuisloos, dakloos, taalloos. En ik vraag me af "hoe komt die man hier? Wat hoopt hij hier te vinden? Geraakt hij ooit 'thuis'? Hoe eenzaam!
En het houdt me bezig; de lijst met een kamer - en bednummer èn het leven van die man.
De keet loopt leeg. Ik bekijk de lijst van de nachtploeg. Drie personen aangevinkt als afwezig. Oei, denk ik, de Jozef was er niet, den Abdel en de Queequo ook niet. Zijn ze er niet geraakt? Is er iets gebeurd? Waar hebben ze geslapen? Hopelijk hebben ze straks nog plaats als ze zich opnieuw aanmelden!
Maar het is een nieuwe dag, een nieuwe lijst met vertrouwde en nieuwe namen en opnieuw die lastige mathematische vraag: hoe krijg je 100 mensen in 60 bedden?
Marijke, dispatch Shelter 68
De eerste dagen; overspoeld door namen. Soms onuitspreekbaar, soms fout gespeld, fout geschreven.
Namen die op lijsten moesten komen. Namen voor een bed!
Soms duiken er nieuwe namen op maar ik zie ook vaak dezelfde terugkeren. Ik begin ze te kennen. Ik ken voor - en - familienaam, nationaliteit. Ik kan ze uitspreken, ze klinken vertrouwd.
Ik verbeeld me een leven achter die namen, een mens, een geschiedenis.
Van de meeste ken ik de gezichten niet, alleen de naam.
Elke ochtend rond 9.00u stap ik van bus 2" en loop over de Slachthuislaan naar onze shelter. Onderweg passeer ik een aantal van onze gasten. We zeggen elkaar goeiedag. "Zou dat Abdel zijn, of Rachid, of Pjotr?" Ik weet het niet.
Ik weet alleen dat ze waarschijnlijk op de lijst stonden en vannacht een bed hadden om te slapen, gelukkig maar, denk ik.
Ik arriveer in de shelter en zie mijn collega's druk in de weer met beddegoed, met het oplossen van vragen, het vertrek van de gasten.
In de refter drinkt een groepje Polen zijn laatste koffie, keuvelen wat Marokkaanse gasten en hoor ik her en der Engelse conversaties.
En dan plots: een gezicht! Een gezicht achter een naam! Een Chinese man! Er staat maar èèn Chinese naam op de lijst, dus dat is het gezicht achter die naam. En ik zie hem zitten; thuisloos, dakloos, taalloos. En ik vraag me af "hoe komt die man hier? Wat hoopt hij hier te vinden? Geraakt hij ooit 'thuis'? Hoe eenzaam!
En het houdt me bezig; de lijst met een kamer - en bednummer èn het leven van die man.
De keet loopt leeg. Ik bekijk de lijst van de nachtploeg. Drie personen aangevinkt als afwezig. Oei, denk ik, de Jozef was er niet, den Abdel en de Queequo ook niet. Zijn ze er niet geraakt? Is er iets gebeurd? Waar hebben ze geslapen? Hopelijk hebben ze straks nog plaats als ze zich opnieuw aanmelden!
Maar het is een nieuwe dag, een nieuwe lijst met vertrouwde en nieuwe namen en opnieuw die lastige mathematische vraag: hoe krijg je 100 mensen in 60 bedden?
Marijke, dispatch Shelter 68
Geen opmerkingen:
Een reactie posten