Terwijl de meeste burgers een ‘klassieke’, doorsnee oudejaarsavond vierden in gezelschap van warme familie en/of vrienden, probeerden ook wij onze gasten te verwennen. Oudejaar in Shelter 68 is toch anders dan de andere avonden. Veel gasten konden niet weerstaan aan de verleiding zich in het feestgewoel van de Antwerpse binnenstad te begeven. Zij hadden een avond en nacht ‘vrij’ gevraagd van alle beddenregistratie en afspraken. Voor het resterend aantal aanwezigen probeerden we met bescheiden middelen toch wat extra warmte en gezelligheid te bieden.
Haiyet - onze teamverantwoordelijke - verzorgde samen met onze immer kwieke vrijwilliger Peter de culinaire verwennerijen: verse groentesoep, rijst, kippenboutjes en een tomatensausje, giften in de vorm van verschillende broodjes en gebakjes, Poolse worsten en frisdranken. Ondertussen keken we een film (zoals elke avond), speelden wat gezelschapsspelletjes en keuvelden wat onderling. Eigenlijk ging alles zijn gewone gangetje in een relaxte, aangename, ietwat aangepaste sfeer.
Wat echter opviel is de sluimerende weemoed bij het gros van de wat oudere Polen. Sommigen trachtten zich kranig te houden, maar je merkte toch dat ze het uitgerekend op dit soort feestavonden wat moeilijker krijgen: waterige oogjes, wat ingetogen blik, ... duidelijke symptomen die onze begeleiders het signaal gaven hen nog wat meer aandacht te geven.
Nadat het toetje (tiramisu) was verorberd en het klokslag twaalf uur was, aanschouwden we vanop de rokerskoer het vuurwerk dat zich vanuit alle hoeken van het luchtruim verspreidde.
Al bij al een aangename avond, op dat ene akkefietje na: een opstootje tussen een Afrikaanse en een Sloveense gast. Het was voornamelijk het gevolg van persoonlijke trots die door verkeerde woorden en communicatiemisverstanden werd geprikkeld. Na veel gediscussieer en dialoog loste onze medewerker Guillaume het voorval op ludieke wijze op, door de twee kemphanen zo ver krijgen samen, arm in arm op de foto te gaan. Helaas begaven de batterijen van het apparaat het juist op dat moment...
Nieuwjaar in Shelter 68 was anders, sereen, rustig, maar daarom niet minder waardevol. Los van het feit dat sommige gasten zich zoveel mogelijk van het ‘speciale’ van een oudejaarsavond wilden distantiëren, ervaar je als begeleider op zo'n avond een ander soort relatie. Inniger, met meer diepgang, zoals je elkaar omarmt bij het traditionele wensen voor een gloednieuw jaar, en waarbij je toch een wat onuitgesproken genoegdoening en dankbaarheid kan voelen. Iets wat mij op mijn beurt niet ongevoelig liet.
Daarvoor doen we het tenslotte: niet enkel het droogweg aanbieden van een bed, voedsel en basiscomfort, maar net zo goed een menselijke nood aan wat warmte, gezelschap, en – ondanks alle straatellende - het gevoel dat ook zij volwaardig mens zijn. Dat ze ertoe doen. Zo bieden we een alternatief voor het ‘familie gevoel’, dat voor de meeste burgers quasi vanzelfsprekend is.
Ter gelegenheid werd het dus later dan de afgesproken (om elf uur doven we normaal de lichten om onder de lakens te kruipen). Steven, Stefanie en ik keuvelden ter afsluiting nog wat evaluerend na. Moe, maar voldaan van een geslaagd Shelter-Oudejaar.
Op naar een nieuw jaar en klaar voor de tweede, ongetwijfeld weer boeiende maand binnen onze winterwerking.
Wim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten