Onze shelter is niet alleen een plek waar gekaart wordt, TV gekeken, gediscussieerd, gepraat, gelachen, gehuild...maar sinds vandaag ook een plek waar poëzie tot stand kan komen.
Een van de mannen kwam me pen en papier vragen en toverde volgende indrukwekkende tekst uit zijn pen:
"De tijd
Een leven verloren in een stad waar men soms doelloos rijdt.
Een gevoel van onbehagen als je het verlorene zoekt in ongrijpbare tijd.
Aaneengeregen dagen van onbesef, van onwetendheid in een dolgedraaide wereld.
Hallucinante momenten die je doen verlangen naar innerlijke rust, weg van zinloos geweld.
Een gebroken jaar, een stuk verloren leven tussen wervelende en overheersende machten.
Rusteloos en soms bevreesd waren de massaal droge, maar bestérde nachten.
Het einde dat als een onzichtbaar fantoom nadert, brengt nieuwe druk met zich mee.
Enig soelaas echter is het lijdzaam afwachten van een onzekere toekomst in deze woelige tijden,
een pion in een mensenzee.
Momenten van rust op zeldzame plaatsen, koesterend in de diepte van je ziel;
Niet het verkrijgen van vernieuwde tijd is belangrijk, maar positief ermee werken is nodig,
net als een oud beroep of stiel.
Pas wanneer men echter begrijpt dat tijd niet echt bestaat, dan leert men ook
dat het leven immer verder gaat."
Bedankt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten