Koolstofmonoxide

Woensdag 25 januari was een speciale dag. Om maar ineens met de deur in huis te vallen: "Ik heb het leven van 4 poolse mannen gered!" 

Toen ik aan het werk was in onze shelter 68 kwam een jongen binnengelopen. Hij was in alle staten. "Bel de ambulance", riep hij! Er lag blijkbaar een man met een epileptieaanval in het schip op het kanaal recht tegenover onze shelter. Ik sprintte er naartoe, kroop van de ene boot op de andere en probeerde niet in het water te vallen. Ik wist niet waar ik terecht ging komen maar het was echt beangstigend. 

Het schip was een ijzeren bunker. Het stonk er naar vernis en gas. Na het afdalen van een ijzeren trap kwam ik in een klein kotje van 2 vierkantemeter. Er lag een gast op de grond. Hij was aan het bibberen, aan het zweten, had het koud en klaagde van hoofdpijn. 

Dit was duidelijk geen epileptieaanval. Er klopte iets niet in die ruimte. Er stond een gasfles met een kachel op en de ruimte stond vol met kaarsen. Effe gecheckt of de gasfles gesloten was. Het was er best gezellig maar ik had al een zeer ongezonde lucht opgemerkt. Zonder mijn medeweten beldde de pool de politie. Ik had alles onder controle 'dacht ik'. Een combi was onderweg. Buiten aan de boot wachte ik de politie op. Toe ze er waren,  gingen we samen terug de boot in. 

Samen met de politieagent overliep ik de situatie. Zijn de mannen zat? Zijn ze ziek? Hebben ze iets gepakt? De politieman sprak het woord uit: 'koolstofmonoxide'. Na de uitspraak van dit woord kwamen we in actie. Die polen moeten hierbuiten! zei ik. Met de zwakste pool op mijn schouders proberen we het schip te verlaten. Ja dat was gymnastiek met straalbezopen mannen die ook nog versuft waren van de CO. De mannen werden in de ambulance geladen. Een pool zei tegen mij: ‘merci misses capoeira for saving my life.’ 

Ik dacht bij mezelf: "oei was de situatie zo ernstig?"Ondertussen waren de mannen van de pers ook van de partij. De agenten konden daar niet mee lachen en stuurden hem wandelen. De brandweer kwam met een ploeg van 10 man, om de situatie te screenen. Het schip werd met een gigantische spot beschenen. Even later kwam een brandweerman uit het schip gekropen. Het meetmachien zei 600ppm. Bij 300 ppm ben je al in een gevaarlijk, dodelijke situatie. Het was officieel. De mannen werden afgevoerd naar het ziekenhuis. Samen met de politieagent moest ik ook gechekt worden op co. 

Ik had even een tussenstop gemaakt in de shelter. Mijn collega's verschoten. Ze hadden helemaal niet verwacht dat ik in zo'n reddingsoperatie verzeilt was geweest. Mijn co-gehalte in mijn bloed was verhoogd. Dat van de politieagent ook. Maar de andere polen heb ik gered van de dood en van een chronische ziekte aan bijvoorbeeld hun hart, want hun ppm was boven de 20 wat bij sommige mensen al tot bewusteloosheid kan leiden. 

Ik heb 2 uur aan een zuurstofmasker gelegen en om 11u werd er gezegd dat ik naar huis kon gaan. Normaal gezien moest ik terug de nacht op maar ik had nog altijd een lichte hoofdpijn dus mocht ik van Hayet naar huis. Dan het beste en liefste van heel de avond. Hayet de teamcoördinator is me van het ziekenhuis naar huis gaan brengen. Het is een schat van een madam. De arts in het ziekenhuis zei het zo : proficiat je leeft nog en je hebt het leven van 4 Poolse mannen gered. Als ik een half uur later was geweest waren ze er niet meer geweest...